დავითი არ მაძლევდა უფლებას, მარტო მოვენახულებინე მისი დედა — ამბობდა, რომ მას სიმშვიდე სჭირდებოდა. თუმცა ერთი თვის შემდეგ თავად წავედი და საკუთარი თვალით ვნახე ისეთი რამ, რომ ფეხქვეშ მიწა გამომეცალა.
მეგონა, ჩემი ქმარი ყოველდღე თავისი გამოჯანმრთელების გზაზე მყოფი დედის საწოლთან იჯდა, მაშინ როცა მის მკურნალობას მე ვაფინანსებდი. სინამდვილე კი გაცილებით საშინელი აღმოჩნდა.
ყოველ კვირას ჩვენი სამზარეულო დარიჩინისა და ტოსტის სურნელით ივსებოდა — ასე იყო ყოველთვის, როცა დავითი სახლში იყო. მასთან გატარებული თხუთმეტი წლის განმავლობაში მშვიდი და წყნარი ცხოვრება ავაშენე. მეგონა, ის თბილი სვიტერივით მიცავდა.
როდესაც სამი თვის წინ ჩემს დედამთილს, ჰელენს, ინსულტი დაემართა, დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს საერთო განსაცდელი მე და ჩემს ქმარს კიდევ უფრო დაგვაახლოებდა.
დასაწყისი
პირველ კვირებში საავადმყოფოში ერთად დავდიოდით. მე ჰელენის გამხდარ ხელს ვიჭერდი, ხოლო დავითი ბალიშს უსწორებდა, და მის თვალებში ნამდვილ შეშფოთებას ვხედავდი.
— მადლობა, რომ ჩემ გვერდით ხარ, — ჩამჩურჩულა მან დერეფანში. — მარტო ამას ვერ გავუმკლავდებოდი.
— ის ჩემი ოჯახიც არის, დავით.
იმ საღამოს ჩვეულებრივზე უფრო ძლიერად ჩამეხუტა.
— შენ გვიხსნი. ნამდვილად.
მინდოდა ჰელენისთვის რბილი ყვითელი ძაფით პლედი მომექსოვა. ვუყიდე მისი საყვარელი ლავანდის კრემი და თბილი წინდები. მაშინ ნამდვილად მჯეროდა, რომ ტანჯვა ზოგჯერ ადამიანებს აახლოებს.
პირველი ბზარები
შემდეგ დაიწყო სატელეფონო ზარები. დავითი მათ ავტოფარეხში ან მანქანაში, დახურული ფანჯრებით პასუხობდა, მე კი აივანზე ვდგებოდი ხელში ნელ-ნელა გაცივებული ყავით.
— სამსახური, — მოკლედ პასუხობდა.
ერთ დღეს მის საყელოზე უცხო, ძლიერი ყვავილოვანი სუნამოს სურნელი ვიგრძენი. თავი დავარწმუნე, რომ ალბათ ლიფტში მედდას მიეკრო.
რამდენიმე დღის შემდეგ მან ისეთი რამ თქვა, რამაც ყველაფერი შეცვალა.
— ვფიქრობ, ჯობია დედასთან მარტო ვიარო. მას სრული სიმშვიდე სჭირდება. ძალიან ბევრი სტუმარი ღლის.
— მაგრამ მე უბრალოდ სტუმარი არ ვარ, დავით. მე მისი რძალი ვარ.
— მენდე. მისთვის ასე უკეთესი იქნება.
თავი დავუქნიე — და თხუთმეტი წლის განმავლობაში პირველად ვიგრძენი, რომ ჩვენი ქორწინების საფუძველში ბზარი გაჩნდა.
ფული, რომელიც ქრებოდა
ყოველ კვირას ჰელენის რეაბილიტაციისთვის ჩეკს ვწერდი — სამი, ზოგჯერ კი ოთხი ათასი დოლარის ოდენობით.
— დაზღვევა ისევ არ ფარავს ფიზიოთერაპიას, — მიხსნიდა დავითი და სახეს ხელებში მიჭერდა. — შენ ფაქტობრივად დედაჩემს ხელახლა სიარულის შესაძლებლობას აძლევ.
მინდოდა დამეჯერებინა. უნდა დამეჯერებინა.
მაგრამ ერთ დღეს მისი ქურთუკის ჯიბეში ვიპოვე რესტორნის ქვითარი, რომელიც საავადმყოფოდან სამოცი მილით დაშორებულ ადგილს ეკუთვნოდა — თანაც სრულიად საპირისპირო მიმართულებით. და ისევ ის უცნობი, ყვავილოვანი სუნამოს სურნელი მის საყელოზე.
საავადმყოფოში თავად დავრეკე.
— ბოდიშს გიხდით, მაგრამ დღეს მასთან არავინ ყოფილა, — მიპასუხეს.
იმ საღამოს დავითს პირდაპირ ვკითხე.
— ექთნები ხშირად ურევენ მორიგეობებს, ძვირფასო, — გაეცინა მას. — ექიმებმა მთხოვეს, რომ მარტო მოვსულიყავი. მენდე.
„გენდობი“ თითქმის ლოცვასავით ვთქვი. მაგრამ გულში უკვე ვიცოდი — ეს ლოცვა ვერ მიხსნიდა.
კონფერენცია დენვერში
რამდენიმე დღის შემდეგ დავითმა სამდღიანი მივლინებისთვის ჩაალაგა ბარგი.
მისი წასვლიდან რამდენიმე საათში უცნობი ნომრიდან დამირეკეს.
— დოქტორი ჰენსლი ვარ. თქვენს ქმართან დაკავშირებას ვცდილობდი, მაგრამ მისი ტელეფონი მიუწვდომელია. ჰელენის მდგომარეობა გაუარესდა. გთხოვთ, მობრძანდეთ — მის მკურნალობასთან დაკავშირებით რამდენიმე საკითხი უნდა განვიხილოთ.
— რა საკითხები?
— გთხოვთ, უბრალოდ მოდით.
რაც საკუთარი თვალით ვნახე
არ დამიცდია. მაშინვე რეაბილიტაციის ცენტრში წავედი — არა იქ, სადაც მეგონა, რომ დავითი დედას ყოველდღე მიჰყავდა, არამედ იმ დაწესებულებაში, რომელიც დოქტორ ჰენსლის დოკუმენტებში იყო მითითებული.
როდესაც დერეფანში ექთნების პოსტისკენ მივდიოდი, დავინახე ის.
დავითი ფანჯარასთან იდგა და ხელს ახალგაზრდა ქალს უჭერდა, რომელსაც აშკარად ეტყობოდა ორსულობა. შემდეგ დაიხარა და აკოცა ისე, როგორც ოდესღაც მე მკოცნიდა ჩვენი ქორწინების პირველ წლებში — ნაზად, ბუნებრივად, თითქოს ეს ყველაზე ჩვეულებრივი რამ ყოფილიყო.
ხმა არ ამომიღია. უბრალოდ ვიდექი და ვუყურებდი, როგორ ინგრეოდა ყველაფერი, რისიც თხუთმეტი წლის განმავლობაში მჯეროდა.
ექთანი გამოვიდა დახლიდან — ჭაღარა თმებითა და დაღლილი, მაგრამ კეთილი თვალებით. მან მიცნო ფოტოდან, რომელიც ერთხელ ჰელენის ოთახში ენახა.
— თქვენ დავითის ცოლი ხართ, — მითხრა ჩუმად. — მე კლარა მქვია. წამოდით, უნდა ვისაუბროთ, სანამ თქვენი ქმარი შეგამჩნევთ.
ცარიელ კაბინეტში შემიყვანა.
— თქვენი დედამთილი რამდენიმე კვირაა ცდილობს თქვენთან დაკავშირებას. დავითმა ტელეფონი წაართვა. მან ყველაფერი მომიყვა, რაც იცოდა.
— და ის ქალი?
— აქ მას თავის საცოლედ წარადგენს. ჰელენმა ერთი თვის წინ მის ჩანთაში დოკუმენტები იპოვა.
— ფული, რომელსაც რეაბილიტაციისთვის ვიხდიდი…
— გადახდები თითქმის ერთი თვეა აღარ შემოსულა. ჰელენი გადაიყვანეს განყოფილებაში იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც მკურნალობის საფასურის გადახდა არ შეუძლიათ.
მიწა ფეხქვეშ გამომეცალა. ყველაფერი, რაც იმ დღეს საკუთარი თვალით ვნახე, ნებისმიერ სიტყვაზე დამაჯერებელი იყო.
ჰელენი
დედამთილი ჩვეულებრივ პალატაში ვიპოვე — დაღლილი, მაგრამ გაუტეხელი.
— შენს გაფრთხილებას ვცდილობდი, — ჩამჩურჩულა მან და ხელი მაგრად მომიჭირა. — ტელეფონი წამართვა. შენთან დაკავშირება ვერ შევძელი.
— ახლა უკვე ყველაფერი ვიცი. და აღარასოდეს იქნები მარტო.
იმავე დღეს ადვოკატს დავურეკე.
— გთხოვთ, დაბლოკეთ ჩვენი საერთო ანგარიშები. მოამზადეთ განქორწინების დოკუმენტები. ასევე მოაგვარეთ ყველა სამართლებრივი საკითხი, რათა ჰელენის მკურნალობაზე პასუხისმგებლობა მე ავიღო.
საუბარი
იმ საღამოს დავითი სახლში იმავე ღიმილით დაბრუნდა, რომლითაც ყოველთვის მაიძულებდა საკუთარ თავში ეჭვი შემეტანა.
მაგიდაზე დოკუმენტების საქაღალდით ველოდებოდი.
— რა ხდება, სოფია? — მკითხა, როცა ჩემი სახე დაინახა.
— დღეს იქ ვიყავი, დავით. შენც გნახე. ისიც ვნახე. და ვნახე, სინამდვილეში რომელ პალატაში წევს შენი დედა.
ღიმილი სახიდან მაშინვე გაუქრა.
— ყველაფერს აგიხსნი…
— არა.
ხელი გამომიწოდა. უკან დავიხიე.
— აღარასოდეს გამოიყენო მისი სახელი ჩემზე მანიპულაციისთვის.
— გთხოვ, მომეცი ახსნის საშუალება…
— აღარასოდეს მოგცემ უფლებას, წამართვა ადგილი, სადაც მე უნდა ვყოფილიყავი.
საქაღალდე გავუწოდე.
— ჰელენი ახლა ჩემი მზრუნველობის ქვეშაა. ორშაბათს ჩემი ადვოკატი დაგიკავშირდება.
— ამას ვერ გამიკეთებ.
— ამას შენთვის არ ვაკეთებ, დავით. ამას მისთვის ვაკეთებ. და საკუთარი თავისთვისაც.
კარი დავხურე.
მოგვიანებით
რამდენიმე კვირის შემდეგ ჰელენის გვერდით ვიჯექი ნათელ პალატაში — ღირსეულ განყოფილებაში, რომლის ხარჯებსაც უშუალოდ მე ვფარავდი, ყოველგვარი შუამავლების გარეშე.
ის ისევ იღიმოდა.
სიმართლემ ქორწინება დამაკარგვინა. მაგრამ დამიბრუნა ქალი, რომელსაც ყოველთვის ჩემს ოჯახად მივიჩნევდი.
და დამიბრუნა საკუთარი თავიც — ის ადამიანი, რომელიც იმ დღეს დავკარგე, როცა საკუთარი თვალებისთვის ნდობის დაკარგვა ვისწავლე.
