ბოლოს და ბოლოს ჩამოვედი, რომ ჩემი პირველი შვილიშვილი გამეცნო, მაგრამ ექთნის სიტყვებმა მაიძულა, ეჭვი შემეტანა ყველაფერში, რაც საკუთარი შვილის შესახებ ვიცოდი.
ოთხი შტატი გადავკვეთე, რათა ჩემი პირველი შვილიშვილი მენახა.
თითქმის ათი საათი ვმართავდი მანქანას, რამდენჯერმე გავჩერდი ყავის დასალევად და ცრემლების მოსაწმენდად. სამოცდაერთი წლის ვიყავი და უკვე თხუთმეტი წელი მხოლოდ ერთ რამეზე ვოცნებობდი — ერთხელ მაინც მომესმინა, როგორ დამიძახებდა პატარა ხმა „ბებია“.
ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ჩემი შვილი, დანიელი, ჩემი ცხოვრების ცენტრი გახდა.
იმ დედებს არ ვეკუთვნოდი, რომლებიც ყველაფერში ერევიან. არასოდეს ვურეკავდი დღეში ათჯერ და არც სცენებს ვაწყობდი, როცა სხვა შტატში გადავიდა საცხოვრებლად. მესმოდა, რომ შვილები იზრდებიან, საკუთარ ოჯახებს ქმნიან და საკუთარ გზას მიჰყვებიან.
მაგრამ ყოველ შობას სხვენიდან ძველ ყუთს ჩამოვიღებდი.
შიგნით იდო ხელით მოქსოვილი საბანი, ხის ცხენი და ვერცხლის ჩხრიალა სათამაშო, რომელიც ოდესღაც ჩემმა ქმარმა იყიდა.
„ჩვენი პირველი შვილიშვილისთვის,“ — თქვა მაშინ.
ექვსი თვის შემდეგ გარდაიცვალა.
თხუთმეტი წლის შემდეგ კი ჩემმა შვილმა დამირეკა.
— დედა, კარგი ამბავი გვაქვს.
ჯერ კიდევ წინადადების დასრულებამდე მივხვდი.
— ნორა ორსულადაა?
გაეცინა.
— დიახ.
სამზარეულოს სკამზე ჩამოვჯექი და ტირილი დავიწყე.
იმ საღამოს, მრავალი წლის შემდეგ პირველად, სხვენიდან ის ყუთი ჩამოვიღე.
შემდეგი თვეები ჩემი ცხოვრების ყველაზე ბედნიერი პერიოდი უნდა ყოფილიყო.
ამის ნაცვლად, უცნაური მოვლენების ჯაჭვად გადაიქცა.
ნორას არც ერთი ფოტო არ არსებობდა.
არც ერთი.
როცა ჩემი მეგობრები თავიანთი ორსული ქალიშვილებისა და რძლების ფოტოებს მაჩვენებდნენ, მხოლოდ ვიღიმოდი და ვამბობდი, რომ ახალგაზრდები დღეს ძალიან აფასებენ პირად ცხოვრებას.
ყოველ ჯერზე, როცა ფოტოს ვთხოვდი, დანიელი ახალ მიზეზს პოულობდა.
— თავს ცუდად გრძნობს.
— ახლახან გაიღვიძა.
— გადავწყვიტეთ, ინტერნეტში არაფერი გამოვაქვეყნოთ.
ერთხელ ხუმრობით ვუთხარი:
— იმედი მაქვს, ბავშვის დამალვას მის მეთვრამეტე დაბადების დღემდე არ აპირებთ.
მეორე მხარეს სიჩუმე ჩამოვარდა.
სწორედ მაშინ ვიგრძენი პირველად, რომ რაღაც რიგზე არ იყო.
მაგრამ საკუთარი შვილის სიყვარული გვაიძულებს, ყველაზე უცნაურ ახსნა-განმარტებებსაც კი დავუჯეროთ.
მშობიარობის სავარაუდო თარიღამდე ორი კვირით ადრე ნორას დიდი საჩუქარი გავუგზავნე: ხელით მოქსოვილი საბანი, რამდენიმე საბავშვო წიგნი და პატარა ჩარჩო ბავშვის პირველი ფოტოსთვის.
მან მხოლოდ შეტყობინებით გადამიხადა მადლობა.
მხოლოდ ორი სიტყვა:
„გმადლობ, ლინდა.“
არც ემოჯი. არც ფოტო.
სხვა არაფერი.
შემდეგ კი, დილის ოთხ საათზე, ტელეფონმა დარეკა.
— დაიბადა, — ჩურჩულით მითხრა დანიელმა.
ხმა უკანკალებდა.
ვიფიქრე, ბედნიერებისგან ტიროდა.
დღეს უკვე ვიცი, რომ ვცდებოდი.
ორმოცი წუთის შემდეგ ჩემი მანქანა უკვე ცარიელ ავტომაგისტრალზე მიქროდა.
მთელი გზის განმავლობაში წარმოვიდგენდი, როგორ ავიყვანდი პირველად პატარას ხელში. ბენზინგასამართ სადგურზე ვიყიდე პლუშის დათუნია და ბუშტი წარწერით: „კეთილი იყოს შენი მობრძანება ამქვეყნად, პატარავ!“
როდესაც ბოლოს საავადმყოფოს პალატაში შევედი, პირველი, რაც ყურადღება მიიქცია, ნორას სახე იყო.
ის არ ჰგავდა ქალს, რომელმაც ახლახან იმშობიარა.
ასეთი რამ ადრე ბევრჯერ მქონდა ნანახი.
დაღლილი თვალები. ფერმკრთალი კანი. სრული გამოფიტულობა.
მაგრამ ნორა სხვანაირად გამოიყურებოდა.
თითქოს ისეთ როლს თამაშობდა, რომლისთვისაც მომზა
როგორც კი ბოლოს საავადმყოფოს პალატაში შევედი, პირველი, რაც თვალში მომხვდა, ნორას სახე იყო.
ის არ ჰგავდა ქალს, რომელმაც ახლახან იმშობიარა.
ასეთი რამ ადრეც მინახავს.
დაღლილი თვალები. გაფითრებული კანი. სრული გამოფიტვა.
მაგრამ ნორა სხვანაირად გამოიყურებოდა.
თითქოს ისეთ როლს ასრულებდა, რომლისთვისაც მომზადება ვერ მოესწრო.
დანიელი სწრაფად მომიახლოვდა.
— დედა!
ძლიერად ჩამეხუტა.
ზედმეტად ძლიერად.
თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა, თითქოს რამდენიმე დღე საერთოდ არ ეძინა.
— სად არის? — ღიმილით ვკითხე.
დანიელი საწოლთან მივიდა, ფრთხილად აიყვანა ბავშვი და ხელში ჩამაწვინა.
დრო თითქოს გაჩერდა.
ბიჭუნა ულამაზესი იყო.
მუქი თმა. პატარა ცხვირი. პაწაწინა თითები, რომლებიც მაშინვე ჩემს საჩვენებელ თითს შემოეხვია.
— კეთილი იყოს შენი მობრძანება, ჩემო ბიჭუნავ, — ჩავჩურჩულე. — ამდენ ხანს გელოდი.
მე ვტიროდი.
ნორაც ტიროდა.
დანიელიც კი ცრემლებს იწმენდდა.
ეს სრულყოფილი წუთი იყო.
ყოველ შემთხვევაში, მაშინ ასე მეგონა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ დერეფანში გავედი, რომ თავი მომეყვანა.
მედდების პოსტთან ახალგაზრდა ექთანი იდგა ლურჯ ფორმაში.
— მადლობა ყველაფრისთვის, რაც ჩემი ოჯახისთვის გააკეთეთ, — ვუთხარი. — ეს ჩემი პირველი შვილიშვილია.
მან შემომხედა.
ჯერ გაკვირვებით.
შემდეგ კი შეშინებული სახით.
— უკაცრავად… თქვენი პირველი შვილიშვილი?
— დიახ.
მან პალატის კარისკენ გაიხედა.
შემდეგ ისე ახლოს მოიწია, რომ მისი სუნამოს სურნელიც კი ვიგრძენი.
— ამის თქმა არ უნდა, — ჩურჩულით მითხრა. — მაგრამ ეს ის ბავშვი არ არის, ვისთან ერთადაც თქვენმა შვილმა განყოფილება დატოვა.
ფეხები მომეკვეთა.
— რა?
სახე გაუფითრდა.
— თქვენ… არ იცოდით?
— რა არ ვიცოდი?
ამ დროს ვიღაცამ სახელით დაუძახა.
ექთანი სწრაფად შებრუნდა.
— მაპატიეთ. არაფერი მითქვამს.
და წავიდა.
კიდევ დიდხანს ვიდექი დერეფანში და საკუთარ თავს ვარწმუნებდი, რომ ეს უბრალოდ შეცდომა იყო.
საავადმყოფოები ხომ ქაოსითაა სავსე.
ადამიანები გადაღლილები არიან.
ექთნებსაც შეიძლება შეეშალოთ.
მაგრამ როცა პალატაში დავბრუნდი, ცხოვრებაში პირველად ჩემს შვილს უცხოსავით შევხედე.
მან გამიღიმა.
ზედმეტად სწრაფად.
— ყველაფერი კარგადაა?
— რა თქმა უნდა.
მაგრამ სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ არაფერი იყო კარგად.
მომდევნო ორი დღის განმავლობაში ექთნის სიტყვები მოსვენებას არ მაძლევდა.
„ეს ის ბავშვი არ არის, ვისთან ერთადაც თქვენმა შვილმა განყოფილება დატოვა.“
ღამე ვერ ვიძინებდი.
ბოლო თვეების ყველა უცნაურ შემთხვევას ვიხსენებდი.
არც ერთი ფოტო.
არც ერთი ოჯახური შეკრება.
არც ბავშვის დაბადების აღნიშვნა.
თითქოს საერთოდ არ ელოდნენ შვილს.
თითქოს ეშინოდათ, ვინმეს სიმართლე არ გაეგო.
მესამე დღეს დანიელი ყავის საყიდლად გავიდა, ნორას კი დოკუმენტების შევსება სთხოვეს.
მარტო დავრჩი.
მაშინ შევნიშნე ტუმბოზე დადებული საქაღალდე.
„არ გახსნა,“ — ვუთხარი საკუთარ თავს.
„ეს შენი საქმე არ არის.“
მაგრამ ექთნის სიტყვები კვლავ ჩამესმოდა.
ხელები მიკანკალებდა, როცა საქაღალდე გავხსენი.
თავიდან განსაკუთრებული არაფერი ჩანდა.
დაზღვევის დოკუმენტები.
სამედიცინო ჩანაწერები.
თანხმობის ფორმები.
შემდეგ კი დავინახე დოკუმენტი, რომელმაც სუნთქვა შემიკრა.
„სუროგაციის ხელშეკრულება.“
სათაური სამჯერ წავიკითხე.
შემდეგ კიდევ ერთხელ.
ჩემი შვილის სახელი.
ნორას სახელი.
და ქალის სახელი, რომელიც არასოდეს გამეგონა.
ელისი.
იმ წამს ყველაფერმა თავისი ადგილი დაიკავა.
ნორა არასოდეს ყოფილა ორსულად.
ამ საიდუმლოს იმიტომ არ მალავდნენ, რომ არ მენდობოდნენ.
მალავდნენ, რადგან ტკივილს ატარებდნენ.
მაგრამ შემდეგ ერთ შენიშვნას მოვკარი თვალი.
„სუროგატი დედის მოთხოვნით ახალშობილი დაბადებიდან ოცდაოთხი საათის განმავლობაში მასთან დარჩება.“
სუნთქვა შემეკრა.
კარი გაიღო.
დანიელი გაშეშდა.
მის თვალებში შიში დავინახე.
— სიმართლე მითხარი, — ჩუმად ვუთხარი.
ნელა ჩამოჯდა სკამზე.
და მრავალი წლის შემდეგ პირველად დავინახე, როგორ ტიროდა ჩემი შვილი.
— სამი შვილი დავკარგეთ, დედა.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.
პირველი ორსულობა მეათე კვირაში დასრულდა.
მეორე — მეთოთხმეტე კვირაში.
მესამე — მეექვსე თვეში.
სახელიც კი შერჩეული ჰქონდათ.
საწოლიც ნაყიდი ჰქონდათ.
ყველას უკვე შეატყობინეს.
შემდეგ კი ყველასთვის უნდა დაერეკათ და ეთქვათ, რომ ბავშვი აღარ იყო.
— ყოველ ჯერზე, როცა მეკითხებოდნენ: „როგორ არის პატარა?“, ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს თავიდან ვკვდებოდი, — ჩურჩულით თქვა ნორამ.
მას შევხედე და პირველად აღარ დავინახე ცივი ქალი, რომელიც ბოლო თვეებში თავს მარიდებდა.
დავინახე დედა, რომელსაც გული არაერთხელ გაუტეხეს.
— რატომ არ მითხარით?
— იმიტომ, რომ კიდევ ერთ თანაგრძნობას ვეღარ გავუძლებდით, — მიპასუხა დანიელმა. — გვეშინოდა, იმედი გვქონოდა.
მან ელისზე მიამბო.
მშობიარობამდე სამი კვირით ადრე მისი ქმარი ავტოსაგზაო შემთხვევას ემსხვერპლა.
საკუთარი ტკივილის მიუხედავად, მან პირობა შეასრულა.
ცხრა თვის განმავლობაში მათი შვილი მუცლით ატარა.
მშობიარობის შემდეგ მხოლოდ ერთი რამ ითხოვა.
ერთი დღე.
მხოლოდ ერთი დღე, რომ დამშვიდობებოდა.
მაშინ საბოლოოდ მივხვდი ექთნის სიტყვების მნიშვნელობას.
მან ნახა, როგორ გავიდა ჩემი შვილი განყოფილებიდან ერთი ბავშვით ხელში.
და ერთი დღის შემდეგ დაბრუნდა უკვე სხვა ბავშვით.
მეორე დღეს ელისი გავიცანი.
ისე გამოიყურებოდა, თითქოს ერთ ღამეში ათი წლით დაბერებულიყო.
ნორასთან მივიდა და ფრთხილად გადასცა ბავშვი.
— მადლობა, რომ საშუალება მომეცით, იმდენ ხანს მყვარებოდა, სანამ მის გაშვებას ვისწავლიდი, — ჩუმად თქვა.
ოთახში არც ერთი ადამიანი არ იყო, რომელსაც თვალზე ცრემლი არ მოსდგომოდა.
მაშინ ის კითხვა დავსვი, რომელიც ყველაზე მეტად მაწუხებდა.
— რატომ იფიქრეთ, რომ სიმართლეს ვერ გავუძლებდი?
დანიელმა თავი დახარა.
— ამდენი დანაკარგის შემდეგ აღარ მჯეროდა, რომ კარგი რამეები დიდხანს რჩებიან ჩვენთან.
და სწორედ იმ წამს ვაპატიე.
არა მთლიანად.
არა მაშინვე.
მაგრამ იმდენად, რომ პირველი ნაბიჯი გადამედგა.
ის საწოლთან მივიდა და ფრთხილად აიყვანა ბავშვი.
— დედა, — ჩურჩულით მითხრა, — გაიცანი შენი ნამდვილი შვილიშვილი.
ბიჭუნა იმ ბავშვზე პატარა იყო, რომელიც პირველ დღეს მეჭირა.
ღია ფერის თმა ჰქონდა.
ნორას პატარა ნიკაპი.
და სერიოზული გამომეტყველება, თითქოს უკვე დაღლილი იყო უფროსებისა და მათი საიდუმლოებებისგან.
— რა ჰქვია? — ვკითხე.
— სამუელი.
გულში ჩავიკარი.
და სამი დღის შემდეგ პირველად ვიგრძენი, როგორ ტოვებდა შიში ჩემს გულს.
ერთი წელი გავიდა.
სამუელის პირველ დაბადების დღეზე სუფრასთან შვიდი ადამიანი ვისხედით.
მე.
დანიელი.
ნორა.
სამუელი.
და ელისი.
სანამ ტორტს გაჭრიდნენ, მასთან მივედი და პატარა ყუთი გავუწოდე.
შიგნით ვერცხლის მედალიონი იდო.
უკანა მხარეს ამოტვიფრული იყო სიტყვები:
„ქალს, რომელმაც ჩვენს ოჯახს სასწაული აჩუქა.“
ელისს ცრემლები წამოუვიდა.
მე კი ბუხარზე მდგარ ჩემი ქმრის ძველ ფოტოს შევხედე და ჩურჩულით ვთქვი:
— მართალი იყავი. ჩვენი პირველი შვილიშვილი ბოლოს და ბოლოს სახლშია.
დება ვერ მოესწრო.
