ყველა დიდ ოჯახში მოიძებნება ვინმე, ვინც სხვის სტუმართმოყვარე სახლს უფასო „ოლ ინკლუზივ“ კურორტად მიიჩნევს და ცხოვრებაში ერთხელაც არ მოსვლია აზრად, თუნდაც ერთი შეკვრა ხელსახოცი ან გრილისთვის ერთი ტომარა ნახშირი მოეტანა. დედამთილს ჯულიეტა ჰქვია და ის ზუსტად ასეთი ადამიანია. უფრო მეტიც, არასდროს მოდიოდა მარტო. მისი სტანდარტული ამალა შედგებოდა ორი ქალიშვილისგან, შვილიშვილების მთელი გუნდისგან, კაპრიზების მთელი ვაგონისა და ფინანსურად რაიმეში წვლილის შეტანის აბსოლუტური უსურვილობისგან. როდესაც ეს ეკიპაჟი დამოუკიდებლობის დღის უქმეებზე კიდევ ერთხელ მოადგა ჩვენს სახლს ცარიელი ხელებით, მივხვდი, რომ ჩემი ანგელოზებრივი მოთმინება ამოიწურა. დადგა დრო, მათთვის ისეთი მიღება მომეწყო, რომელიც ცხოვრების ბოლომდე არ დაავიწყდებოდათ.
მე მქვია ენი. ბრაიანთან შვიდწლიანი ქორწინების განმავლობაში ერთი მწარე სიმართლე გავიგე: ჩვენს ეზოში ოჯახური შეკრებების ორგანიზება კაპრიზული რესტორნის მართვად იქცა, სადაც კლიენტები, წესისამებრ, ანგარიშს არ იხდიან, თეფშზე ხურდას არ ტოვებენ, მაგრამ მიდიან იმ სრული დარწმუნებით, რომ შეფ-მზარეულს მათი სამუდამო მადლიერება მართებს. მე და ჩემი ქმარი ორ შვილს ვზრდით, გარეუბანში მყუდრო სახლში ვცხოვრობთ და ყველაფერი შესანიშნავად მიდიოდა, სანამ ჯულიეტამ არ ჩათვალა, რომ ჩვენი სახლი მისი კერძო საზაფხულო რეზიდენციაა. ამ ქალს მკაცრი რესტორნის ინსპექტორის მანერები ჰქონდა, რაც შეზავებული იყო თვითკრიტიკის აბსოლუტურ არქონასთან. ყოველ დღესასწაულზე თან მოჰყავდა ქალიშვილები — სარა და ქეითი — და ექვსი ცელქი შვილიშვილი, რომლებიც ზღურბლის გადმოლახვისთანავე თითქოს მთელ სივრცეს ათავსებდნენ ხოლმე. ეს იყო ნამდვილი მოძრავი ცირკი: ყვირილი, წებოვანი კვალი ავეჯზე და, რა თქმა უნდა, ნულოვანი წვლილი საერთო ხარჯებში.
დაახლოებით ერთი თვით ადრე ჯულიეტამ დამირეკა, რათა სამეფო ტონით ეცნობებინა თავისი ვიზიტი მაისის უქმეებზე. ეს ისე წარმოაჩინა, თითქოს უდიდეს პატივს მცემდა. — ენი, საყვარელო, მაისის უქმეებზე მოვდივართ, — გამოაცხადა მხიარულად. — ბავშვებს საშინლად მოენატრათ შენი ცნობილი ნეკნები! რა თქმა უნდა, უყვარდათ. ბოლოს და ბოლოს, ხორცს მე ვყიდულობდი, თავად ვამარინადებდი საათობით, ცხელ გრილთან ვდგებოდი და ყველაფერს სუფრაზე ვალაგებდი, სანამ ჩემი დედამთილი მოხერხებულად იჯდა შეზლონგში. მაისის ის უქმეები ჩემი ნერვებისთვის კიდევ ერთი გამოცდა აღმოჩნდა. ზღურბლს გადააბიჯა თუ არა, ჯულიეტა ჩემს მისაღებ ოთახში ავეჯის გადაადგილებას შეუდგა და მარწმუნებდა, რომ სტილის შესანიშნავი შეგრძნება ჰქონდა.
— ეს დიდი დივანი ბევრად უკეთესად გამოიყურებოდა ფანჯრისკენ შეტრიალებული, — გამოაცხადა და უკვე იატაკზე მიაჩოჩებდა. — სიმართლე გითხრათ, მომწონს იქ, სადაც დგას, — ვცადე შეპასუხება. — ნუ სულელობ, შვილო. ასეთ რამეებზე კარგი თვალი მაქვს. მძიმე დივანი მანამ ათრია, სანამ გასასვლელი თითქმის არ დაბლოკა. მერე ჩემს ბაღს მიადგა და გააკრიტიკა ვარდის ბუჩქები, რომლებსაც სამი წელი ვუვლიდი. სანამ ის „ლანდშაფტის დიზაინით“ იყო დაკავებული, სარამ და ქეითმა უკითხავად დაიკავეს სამზარეულო, სუფთა ზედაპირები ჩანთებით, საფენებითა და სათამაშოებით გაავსეს. მათმა ბავშვებმა სახლში ნამდვილი ომის ველი მოაწყვეს. რვა წლის ტაილერმა მოცვის წვენი დააქცია ძვირადღირებულ თეთრ ხალიჩაზე, ხოლო მისმა დამ, მედისონმა, უკმაყოფილო სახით გადაათვალიერა ჩემი საკუჭნაოს შიგთავსი.
— რატომ არასდროს გაქვთ ნორმალური საჭმელი? — წუწუნებდა ხმამაღლა. „ნორმალურ საჭმელში“, რა თქმა უნდა, გულისხმობდა ძვირადღირებულ ნუსხას, რომელიც მათ მუცლებში ქრებოდა და ჩვენს საოჯახო ბიუჯეტში საკმაო ხვრელს ტოვებდა. საღამოს კულმინაცია დადგა, როდესაც ტერასიდან ჯულიეტას ხმა გაისმა: — ენი, საყვარელო! მე მეჩვენება, თუ გრილზე შემწვარი ხორცი ცოტა ზედმეტად მშრალია? ძალდატანებით გავიღიმე, თუმცა შიგნიდან ვდუღდი. როდესაც გვიან საღამოს როგორც იქნა წავიდნენ, აღმოჩნდა, რომ მათ კარგი ორასი დოლარის ღირებულების ჩვენი მარაგები გაანადგურეს, გაზონზე ნაგვის მთები დატოვეს, ყველა კარზე კი — წებოვანი თითის ანაბეჭდები. ბრაიანი ჩუმად მეხმარებოდა ჭურჭლის სარეცხი მანქანის შევსებაში, სანამ მე ბაღში ნაყინის ჩხირებს ვაგროვებდი.
— ბრაიან, შენმა დედამ ისევ თავდაყირა დააყენა ჩვენი სახლი, — დაღლილი ხმით ვთქვი. — თან ორასი დოლარის საჭმელი შეჭამეს. ისევ.
— მას უბრალოდ უნდოდა, ინტერიერის მოწყობაში დახმარებოდა, ენი, — დანაშაულის გრძნობით ამოიოხრა მან. — ვიცი, რომ ეს ძვირი ჯდება. დაველაპარაკები, გპირდები.
მაგრამ ძალიან კარგად ვიცოდი, რომ ეს არასდროს მოხდებოდა. ბრაიანს საშინლად ეშინოდა თავისი დომინანტი დედის წინააღმდეგ წასვლის.
მეორე დილით ჯულიეტამ ისევ დარეკა. აღფრთოვანებით ჰყვებოდა, რა შესანიშნავად გაატარეს დრო, შემდეგ კი სრულიად ბუნებრივად განაცხადა:
— მაშ, დამოუკიდებლობის დღეზეც ისევ თქვენთან მოვალთ. ყველანი. სამი დღით, პარასკევი შუადღიდან.
— მთელი სამი დღით? — სიტყვები აღარ მომდიოდა.
— დიახ, ძვირფასო! მხოლოდ ბავშვებისთვის მეტი პატარა სოსისი იყიდე. სარას შენი კარტოფილის სალათი ძალიან მოუნდა, და ნეკნებიც არ დაგავიწყდეს. ოღონდ ამჯერად უფრო წვნიანი იყოს, ვიდრე წინა ჯერზე!
ამის შემდეგ ისე გათიშა ტელეფონი, არც კი უკითხავს, გვაწყობდა თუ არა, და არც ხარჯებში მონაწილეობა შემოუთავაზებია.
როცა ეს ყველაფერი ჩემს ქმარს მოვუყევი, სახე გაუფითრდა.
— შენ… მართლა თანახმა ხარ ამაზე? — გაუბედავად მკითხა.
მართლა მინდოდა კიდევ სამასი დოლარი დამეხარჯა ადამიანებზე, რომლებიც მოსამსახურესავით მექცეოდნენ? ქმარს შევხედე, მშვიდად გავუღიმე და ვუთხარი, რომ ყველაფერი კარგად იყო. სწორედ მაშინ მომივიდა თავში იდეალური გეგმა.
დათქმულ დღეს ჩვენს ეზოში სამი მანქანა გაჩერდა. საბარგულებიდან არც ერთი ჩანთა საჭმლით არ ამოუღიათ. ჯულიეტა უზარმაზარი პლაჟის ქუდით გადმოვიდა, თითქოს საკუთარ ვილაში დაბრუნებული დედოფალი ყოფილიყო. მის ქალიშვილებს ძვირადღირებული დიზაინერული ჩანთები ეჭირათ, ხოლო ექვსი ბავშვი ყვირილით გაიქცა გაზონზე.
— ენი! — დამიძახა დედამთილმა და მძაფრი სუნამოს ღრუბელში მომაქცია. — იმედია, ყველაფერი მზად არის? გზიდან ძალიან გვშია!
— თითქმის ყველაფერი, — ღიმილით ვუპასუხე.
მათი ჩამოსვლისთვის მართლაც მოვემზადე. მინდვრის ყვავილებით სავსე მინის ვაზები დავდგი, სახამებლიანი ხელსახოცები გავშალე და ყინულიანი შინაური ლიმონათი მოვამზადე. ყველაფერი ჟურნალის გარეკანს ჰგავდა.
— შენთან ყოველთვის ასე ლამაზია! — აღფრთოვანებით თქვა სარამ.
— მშვენიერია, მაგრამ ცხელი საჭმელი სად არის? — საქმიანად იკითხა ქეითმა.
— ახლავე მოვიტან! — მხიარულად დავუძახე.
ცოტა ხანში დავბრუნდი დიდი ლანგრით, რომელზეც პატარა კიტრის სენდვიჩები ელაგა, ქერქის გარეშე დაჭრილ ტოსტის პურზე. გვერდით თბილი შავი ჩაი დავდგი.
ტერასაზე სამარისებური სიჩუმე ჩამოვარდა.
ჯულიეტა მწვანე სამკუთხედებს ისე უყურებდა, თითქოს სასამართლოს უწყება მიეღო.
— ენი, — ცივი ხმით თქვა მან, — გრილი სად არის? ხორცი სად არის?
უდანაშაულო ღიმილით შევხედე.
— ოჰ, ამჯერად არაფერი მიყიდია. რადგან ყველას ასე ძალიან უყვარს ჩვენი ოჯახური გრილი, ვიფიქრე, ამჯერად თავად მოიტანდით თქვენს საყვარელ ხორცს.
— მაგრამ ხომ შენ დაგვპატიჟე! — აღშფოთდა დედამთილი.
— სინამდვილეში, თქვენ თვითონ მოიწვიეთ საკუთარი თავი, — მშვიდად ვუპასუხე. — ოთხი წელია ყოველ დღესასწაულზე მთელ თქვენს ოჯახს ვუმასპინძლდებით. დროა, თქვენც შეიტანოთ თქვენი წვლილი. აქედან თხუთმეტ წუთში შესანიშნავი ხორცის მაღაზიაა, რომელიც საღამოს ექვს საათამდე მუშაობს. გრილი გაწმენდილია, ახალი ნახშირი კი ფარდულშია.
ამ დროს ბავშვებმა ტირილი დაიწყეს. ტაილერი სოსისებს ითხოვდა, მედისონი ბურგერს ყვიროდა, ხოლო სამი წლის კონორი ზიზღით ანიშნებდა სენდვიჩებზე.
— ეს საჭმელიც კი არ არის! ბალახის გემო აქვს!
ჯულიეტა ისეთი სისწრაფით წამოხტა, რომ სკამი ხმაურით გასწია.
— ეს წარმოუდგენელი უზრდელობაა, ენი! ჩვენ ხომ ოჯახი ვართ!
— სწორედ ამიტომ, — ვუპასუხე. — ნორმალურ ოჯახში ადამიანები ერთმანეთს ეხმარებიან და ყოველ ჯერზე მზაზე არ მიდიან ცარიელი ხელებით.
ამ დროს სახლიდან ბრაიანი გამოვიდა.
— ხიდთან მდებარე მაღაზიაში დღეს ძალიან ახალი ხორცი აქვთ, — მშვიდად თქვა მან. — შემიძლია სია დაგიწეროთ ან თქვენთან ერთადაც წამოვიდე, თუ ფულის წამოღება დაგავიწყდათ.
ჯულიეტა აღშფოთებისგან უსიტყვოდ დარჩა.
— ყურებს არ ვუჯერებ! მართლა შენი ცოლის „ეგოიზმს“ უჭერ მხარს?
— მე ეგოიზმს არ ვუჭერ მხარს. მე უბრალოდ ჩემს ცოლს ვუჭერ მხარს, — მტკიცედ თქვა ბრაიანმა.
იმ წამს ის კიდევ უფრო მეტად შემიყვარდა.
ერთ საათზე ნაკლებ დროში მთელი ავტოკოლონა ჩვენი ეზოდან წავიდა. წასვლისას ჯულიეტამ მანქანის ფანჯრიდან თავი გამოყო და გაბრაზებულმა მითხრა:
— ჩემი საკუთარი შვილი ჩემს წინააღმდეგ აამხედრე! იმედი მაქვს, საკუთარი თავით ამაყობ!
მე მხოლოდ თავაზიანად დავუქნიე ხელი და ვუყურებდი, როგორ ქრებოდნენ მათი მანქანები მტვრის ღრუბლებში.
მეორე დღეს ტელეფონი განუწყვეტლივ რეკავდა, ხოლო სოციალურ ქსელში დედამთილის დრამატული პოსტი ვიპოვე. ის წერდა „უგულო და სასტიკ რძალზე“, რომელმაც უდანაშაულო ბავშვები აშიმშილა, ოჯახი სახლიდან გააგდო და ოჯახური კავშირები გაანადგურა, მიუხედავად მთელი იმ „სიყვარულისა და სიკეთისა“, რომელსაც თითქოს ჩვენთვის იჩენდნენ.
თუმცა ჯულიეტას ერთი რამ არ გაუთვალისწინებია. მე პრაქტიკული და ძალიან მოწესრიგებული ადამიანი ვარ. ინტერნეტში კამათის ნაცვლად, მარტივი ფოტოკოლაჟი გავაკეთე. ერთ მხარეს მოვათავსე ჩვენი წინა შეხვედრების ათობით ფოტო: საჭმლით სავსე მაგიდები, უამრავი ხორცი, გაღიმებული დედამთილი სავსე თეფშით და მაძღარი ბავშვები.
ზემოთ დავამატე მოკლე, სრულიად თავაზიანი წარწერა:
„ძველ ფოტოებს ვათვალიერებდი და ამ მშვენიერ მოგონებებს გადავაწყდი. რა სასიამოვნოა ჩვენი გულუხვი ოჯახური შეკრებების გახსენება!“
არც შეურაცხყოფა. არც აგრესია. მხოლოდ ფაქტები.
ინტერნეტის მომხმარებლებმა გზავნილი მაშინვე გაიგეს. ჯულიეტას პოსტის ქვეშ კომენტარების ნიაღვარი გაჩნდა. ადამიანები ეკითხებოდნენ, რატომ არ მიუტანია „მოსიყვარულე ოჯახს“ ოთხი წლის განმავლობაში მასპინძლებისთვის ერთი შეკვრა ჩიფსიც კი, და სამართლიანად აღნიშნავდნენ, რომ კიტრის სენდვიჩებიც საკვებია, ამიტომ ბავშვების „შიმშილით დატანჯვის“ ბრალდება უბრალო ტყუილი იყო.
ერთი დღის შემდეგ ჯულიეტამ ჩუმად წაშალა თავისი გაბრაზებული პოსტი. რა თქმა უნდა, ბოდიში არასოდეს მოუხდია, მაგრამ ამას უკვე აღარ ჰქონდა მნიშვნელობა. ყველაზე მნიშვნელოვანი ის იყო, რომ მომდევნო სადღესასწაულო უქმეებზე ჩვენს სახლში ბოლოს და ბოლოს ის ნანატრი სიმშვიდე დაისადგურა.
ზოგჯერ ადამიანებისთვის მარტივი სიმართლის მისახვედრებლად ყვირილი საჭირო არ არის. საკმარისია მათ ელეგანტური, ქერქის გარეშე მომზადებული კიტრის სენდვიჩები მიართვათ. ხოლო თუ ვინმე მთელი ცხოვრება მხოლოდ იღებდა და სანაცვლოდ არაფერს გასცემდა, აჩვენეთ, როგორ გამოიყურება მისი საკუთარი წვლილი საერთო საქმეში.
ზუსტად ასე.
როგორც ცარიელი ადგილი.
