დაღლილი დედა, რომელიც ატირებულ პატარა ქალიშვილს ამშვიდებდა, ვერც კი შენიშნა, როდის ჩაეძინა უცნობი მამაკაცის მხარზე. თვითმფრინავში მყოფთაგან ვერავინ წარმოიდგენდა, როგორ დასრულდებოდა ეს ამბავი.
ანასთვის ეს ღამის რეისი ჩვეულებრივი მოგზაურობა არ იყო. ეს მისი უკანასკნელი იმედი იყო.
თვითმფრინავი უკვე დიდი ხნის წინ ავიდა სამგზავრო სიმაღლეზე და მშვიდად მიფრინავდა ღამის ცაზე. მგზავრების უმეტესობა უკვე კომფორტულად მოკალათდა — ზოგმა თვალები დახუჭა, ზოგი ფილმს უყურებდა ან ტელეფონს ათვალიერებდა. ყველაფერი მშვიდ და ჩვეულებრივ ფრენას ჰგავდა.
მოულოდნელად სალონი ბავშვის ხმამაღალმა ტირილმა გაავსო.
პატარა ზოსია ვერაფრით მშვიდდებოდა.
ანა უფრო ძლიერად მიიკრა ქალიშვილი გულზე, ნაზად არწევდა და ჩუმად უმღეროდა ნაცნობ იავნანას. თმაზე ხელს უსვამდა, საბანს უსწორებდა, შუბლზე კოცნიდა, მაგრამ არაფერი შველოდა. ზოსია კვლავ ტიროდა, მისი პატარა თითები კი საბნის კიდეს ძლიერად ჩაბღაუჭებოდა.
ყოველ წუთთან ერთად მგზავრების მზერა სულ უფრო ნაკლებად კეთილგანწყობილი ხდებოდა.
ვიღაცამ მძიმედ ამოიოხრა, გასასვლელის მეორე მხარეს მჯდომმა მამაკაცმა გაღიზიანებულმა წიგნი დახურა, ხოლო წინ მჯდომმა ხანდაზმულმა ქალმა უკმაყოფილოდ გააქნია თავი. ბოლოს ერთ-ერთმა მგზავრმა იმდენად ხმამაღლა თქვა, რომ ანასაც გაეგონა:
— ნუთუ სხვა სატრანსპორტო საშუალების არჩევა არ შეიძლებოდა? სხვებსაც სურთ მშვიდად იმგზავრონ.
ამ სიტყვებმა ანას გული ატკინა.
იგრძნო, როგორ აუწითლდა ლოყები სირცხვილისგან. უნდოდა ყველასთვის აეხსნა, რომ არავის შეწუხებას არ ცდილობდა, მაგრამ ამის ძალაც აღარ ჰქონდა.
ბოლო ორი დღე უსასრულო კოშმარად ექცა.
საავადმყოფოს დერეფნები, გამოკვლევები, ექიმებთან სავსე შფოთვით საუბრები, უძილო ღამეები და ქალიშვილის გამო მუდმივი შიში სრულიად გამოფიტავდა. ზოსია მძიმედ დაავადდა, ადგილობრივი სპეციალისტები კი უძლურნი აღმოჩნდნენ. ყველამ ურჩია, სხვა ქვეყანაში მომუშავე ცნობილ პედიატრს დაკავშირებოდა.
ანა თითქმის ყველაფერი გაყიდა, რაც გააჩნდა, რათა ავიაბილეთები ეყიდა. ძალიან ცოტა ფული დარჩა, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა. თუ მისი ქალიშვილის გადარჩენის ოდნავი შანსიც კი არსებობდა, უნდა ეცადა.
ამ დროს ზოსიამ ისევ ხმამაღლა დაიწყო ტირილი.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ანასთან ბორტგამცილებელი მივიდა.
— ბოდიშს გიხდით, — უთხრა მან მშვიდი ხმით. — რამდენიმე მგზავრმა საჩივარი გამოთქვა. რამით ხომ ვერ დაგეხმარებით?
— გმადლობთ… ვცდილობ… — თითქმის ჩურჩულით უპასუხა ანამ.
ის მართლაც ყველაფერს აკეთებდა, რაც შეეძლო.
მაგრამ მისი სხეული უკვე აღარ ემორჩილებოდა.
ქუთუთოები თავისით ეხუჭებოდა, ხელები დაღლილობისგან უკანკალებდა, ფიქრებიც ერთმანეთში ერეოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ძალა თითქმის აღარ შერჩენოდა, ქალიშვილი მაინც გულში ჰყავდა ჩახუტებული.
ერთ მომენტში მისი თავი ნელა დაეშვა გვერდით მჯდომი მამაკაცის მხარზე.
ვერც კი შენიშნა, როდის მოხდა ეს.
თავდაპირველად მამაკაცმა წარბები შეკრა. აშკარად მოულოდნელი იყო მისთვის ეს სიტუაცია. უკვე აპირებდა ფრთხილად გაწეულიყო, მაგრამ როდესაც ახალგაზრდა ქალის გამოფიტულ სახეს შეხედა, გადაიფიქრა.
მის წინ უპასუხისმგებლო მგზავრი კი არა, დედა იჯდა, რომელიც უკვე რამდენიმე დღე მხოლოდ საკუთარი შვილის შიშით ცხოვრობდა.
ძალიან ფრთხილად, რომ არ გაეღვიძებინა, მხრით ანა შეიმაგრა, შემდეგ კი ზოსია ნაზად აიყვანა ხელში.
გოგონა კიდევ რამდენიმე წამი ჩუმად სლუკუნებდა, მაგრამ უცნობი მშვიდად უსვამდა ხელს ზურგზე და ჩუმად ელაპარაკებოდა. ნელ-ნელა ზოსია დამშვიდდა, თვალები დახუჭა და ჩაეძინა.
სალონში მოულოდნელად სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
ის მგზავრებიც კი, რომლებიც რამდენიმე წუთის წინ უკმაყოფილებას გამოხატავდნენ, ახლა გაოცებულები აკვირდებოდნენ ამ ყველაფერს.
თითქმის ერთი საათის შემდეგ ანა მოულოდნელად გამოეღვიძა.
პირველ რიგში შეშინებულმა ხელებს დახედა.
მისი ქალიშვილი იქ აღარ იყო.
გული ისე ძლიერად აუძგერდა, რომ რამდენიმე წამით სუნთქვაც კი გაუჭირდა.
მაგრამ წამში ზოსია დაინახა.
გოგონა მშვიდად ეძინა იმავე მამაკაცის მკლავებში.
მას ბავშვი მტკიცედ და საოცარი მზრუნველობით ეჭირა, თითქოს მთელი ცხოვრება ბავშვებზე ეზრუნა.
— ღმერთო… გთხოვთ, მაპატიეთ… — ჩურჩულით თქვა დაბნეულმა ანამ.
მამაკაცმა მხოლოდ მსუბუქად გაიღიმა.
— ბოდიშის მოხდა საჭირო არ არის. თქვენ უბრალოდ დასვენება გჭირდებოდათ. ზოგჯერ ერთი საათის ძილიც კი ბევრად მეტს ნიშნავს, ვიდრე გვგონია.
ანას მადლობის თქმა უნდოდა, მაგრამ უცებ შენიშნა, როგორი თავდაჯერებით ეპყრობოდა ბავშვს.
— ექიმი ხართ? — ფრთხილად ჰკითხა.
მან მშვიდად დაუქნია თავი.
— დიახ.
— ჩვენ ცნობილ ბავშვთა სპეციალისტთან მივფრინავთ… გვითხრეს, რომ მხოლოდ მას შეუძლია ჩემი ქალიშვილის დახმარება.
მამაკაცი რამდენიმე წამით გაჩუმდა, შემდეგ კი ჩუმად უპასუხა:
— მაშინ მისი ძებნა აღარ დაგჭირდებათ.
ანა გაოცებული მიაჩერდა.
— რადგან ის სპეციალისტი მე ვარ.
ქალს თვალები მაშინვე ცრემლებით აევსო.
ვერ იჯერებდა, რომ ბედმა სწორედ ის ადამიანი შეახვედრა, რომლის პოვნასაც ასე სასოწარკვეთილად ცდილობდა.
— ნუ ღელავთ, — მშვიდად თქვა ექიმმა. — დაშვების შემდეგ თქვენს ქალიშვილს პირადად გავსინჯავ. და კიდევ ერთი რამ… კონსულტაციის საფასურის გადახდა არ მოგიწევთ. ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი, რაც შეგვიძლია სხვა ადამიანისთვის გავაკეთოთ, არის უბრალოდ დახმარება იმ დროს, როცა მას თითქმის მთლიანად დაკარგული აქვს იმედი.
