
ცოლისგან შურისძიების მიზნით, ქმარმა თავისი სახლის წილი პირველივე შემხვედრ უსახლკარო ადამიანს მიჰყიდა, შემდეგ კი საყვარელთან ერთად ზღვაზე გაფრინდა: მაგრამ მას წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რა სიურპრიზი მოუმზადა მისმა ცოლმა 😨😱

— გაიცანი, საყვარელო, ეს ჩვენი ადგილობრივი უსახლკაროა — თქვა ქმარმა საზიზღარი ღიმილით, კარი გამოაღო და ბინაში შეუშვა გამხდარი, დაუვარცხნელი მამაკაცი ძველ ქურთუკში. — ამიერიდან ის ჩვენს სახლში იცხოვრებს. აჭამე, ჩააცვი, ახალი ტანსაცმელი მიეცი. შეგიძლია მასზე გათხოვდებაც კი.
— რას აკეთებ? რაზე ლაპარაკობ საერთოდ? — ქალი გაფითრდა.
— დავიღალე შენგან — ხელი აიქნია მან. — მივდივარ სხვასთან, უფრო ახალგაზრდასა და ლამაზთან. შენ კი აქ გახმები, არ მაინტერესებს. ამ ქორწინებიდან მხოლოდ შვილი მჭირდებოდა, ის უკვე გაიზარდა, ჩემი ცხოვრება წინ არის. ნახვამდის, საყვარელო.
წინა დღეს ქმარმა ნაჩქარევად გააფორმა ხელშეკრულება ნაცნობ ნოტარიუსთან: თავისი ბინის ნახევარი მან მართლაც „პირველ შემხვედრ ადამიანს“ მიჰყიდა — უსახლკარო ვიქტორს, რომელიც სუპერმარკეტთან შენიშნა და ბოთლითა და რამდენიმე ათასით „იყიდა“.
მას ეს გენიალურ შურისძიებად ეჩვენებოდა: ახლა კანონის მიხედვით ცოლს ბინა უსახლკაროსთან უნდა გაეყო. ვიქტორს გაყვითლებული დოკუმენტების საქაღალდე რომ გადასცა, კარი მიიჯახუნა და რამდენიმე საათში უკვე თვითმფრინავში იჯდა თავის გაკრეჭილ საყვარელთან ერთად, ზღვაზე და ახალ ცხოვრებაზე ოცნებობდა.
მაგრამ როცა ქმარი სახლში დაბრუნდა, მას მიტოვებული ცოლის საშინელი შურისძიება ელოდა. 😱😨 გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
როცა კარი მის უკან ჩაიკეტა, ქალი რამდენიმე წუთი უბრალოდ იდგა დერეფანში და უსმენდა, როგორ წვეთავდა სააბაზანოში ონკანი. შემდეგ ღრმად ჩაისუნთქა და სტუმარს მიუბრუნდა.
— რა გქვიათ? — დაღლილად იკითხა.

— ვიქტორ, — უხერხულად თქვა მამაკაცმა, ფეხიდან ფეხზე გადადიოდა. — მე… თუ საჭიროა, წავალ.
— არა, ვიქტორ, — მშვიდად თქვა ცოლმა. — ახლა შხაპს მიიღებთ, ჭამთ და მერე ვისაუბრებთ.
რამდენიმე საათის შემდეგ მის წინ აღარ იჯდა ჭუჭყიანი უსახლკარო, არამედ დაღლილი, მაგრამ ჩვეულებრივი ადამიანი, რომელსაც მისი ძველი სპორტული ზედა ეცვა. ქალმა მაგიდაზე დაალაგა დოკუმენტები, რომლებსაც ის ნერვიულად ატრიალებდა ხელში.
— გესმით — თქვა მან — ამ დოკუმენტებით თქვენ ახლა ბინის ნახევრის მფლობელი ხართ… მაგრამ თავადაც იცით, რომ უბრალოდ გამოგიყენეს.
ვიქტორმა დამნაშავედ დახარა თავი.
— მან თქვა, რომ არ აინტერესებდა, ოღონდ თქვენთვის ცხოვრება გაემწარებინა…
— მე კი მაინტერესებს — მტკიცედ უპასუხა ქალმა. — ასე მოვიქცეთ: მე დაგეხმარებით ქუჩიდან გამოსვლაში, მოგიწყობთ ადგილს თავშესაფარში, შეგიძენთ ტანსაცმელს, თქვენ კი ამ წილს ჩემს სახელზე გადააფორმებთ. სამართლიანად.
ერთი კვირის შემდეგ ისინი უკვე ნოტარიუსთან ისხდნენ. ვიქტორმა ხელმოწერა გააკეთა ჩუქების დოკუმენტზე, მისგან მიიღო ნორმალური ფული და სარეაბილიტაციო ცენტრის მიმართულება.
ამ დროს ქალმა სხვა საქმეებიც მოაგვარა: ქმრის ნივთები ნაგვის პარკებში ჩაალაგა და იმავე თავშესაფარში ჩააბარა, მანქანა კი საკუთარ სახელზე გადაიფორმა.
მან მის სამსახურშიც დარეკა: მშვიდად აუხსნა, რომ ბოლო დროს ქმარი უცნაურად იქცეოდა, ავიწყდებოდა მნიშვნელოვანი საქმეები, ქონებას იაფად ყიდდა, ოჯახი მიატოვა და გაურკვეველ ადგილას წავიდა. ხელმძღვანელობამ სწრაფად მიიღო გადაწყვეტილება: „არასანდო“ თანამშრომელი დროებით გაათავისუფლეს, შემდეგ კი სამსახურიდანაც გაუშვეს.

ქმარმა ამის შესახებ მხოლოდ ორი კვირის შემდეგ გაიგო, როცა ზღვაზე ფული ამოეწურა და ბარათმა უცებ აღარ იმუშავა. საყვარელმა, ვეღარ გაუძლო რა, ადრე გაფრინდა — მას პრობლემები არ სჭირდებოდა.
შეურაცხყოფილი და გაბრაზებული დაბრუნდა სახლში, დარწმუნებული, რომ ახლა „ყველას თავის ადგილს მიუჩენდა“. მაგრამ როცა კორპუსს მიუახლოვდა, საკუთარი სახლი ვეღარ იცნო: ბინის კარზე სხვა საკეტი იყო.