ქალი, რომელიც ცდილობდა დედისგან გათავისუფლებას, გზის პირას დატოვა იგი და უბრალოდ წავიდა. მაგრამ ქალიშვილს წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, რა მოხდებოდა ძალიან მალე. 😱😮
ქალი ფანჯარასთან იდგა და ეზოს უყურებდა, სადაც დიდი ხნის განმავლობაში არაფერი შეცვლილა. იგივე ხეები, იგივე სკამები, იგივე ადამიანები, რომლებიც მის გვერდით გადიოდნენ და არც კი ამჩნევდნენ. ამ დროს ოთახში მისი ქალიშვილი შემოვიდა.
— დედა, მოემზადე, — თითქმის უემოციოდ თქვა მან. — დასასვენებლად მიგყავარ. გარემოს შეცვლა გჭირდება.
მოხუცმა გაკვირვებით შეხედა ქალიშვილს, მაგრამ მის თვალებში იმედის ნაპერწკალი გაკრთა. დიდი ხანი იყო, რაც ქალიშვილისგან რაიმე თბილი სიტყვა არ გაეგონა.
— მართლა? სად მივდივართ? — ჩუმად ჰკითხა.
— ნახავ, — მოკლედ უპასუხა ქალიშვილმა და ზურგი შეაქცია.
მოხუცმა ნელა დაიწყო ნივთების ჩალაგება. ტანსაცმელს ფრთხილად კეცავდა, თითქოს შეცდომის დაშინებოდა. გულის სიღრმეში უნდოდა დაეჯერებინა, რომ ეს ნამდვილად ზრუნვა იყო და არა რაღაც სხვა.
ერთი საათის შემდეგ ისინი უკვე გზაში იყვნენ. თავიდან ყველაფერი ჩვეულებრივად გამოიყურებოდა — ქალაქი, შუქნიშნები, ნაცნობი ქუჩები. შემდეგ კი სახლები გაქრა, გზა უფრო და უფრო დაცარიელდა, გარშემო მხოლოდ მინდვრები და იშვიათი ხეები დარჩა.
მოხუცმა წარბები შეჭმუხნა და ფრთხილად იკითხა:
— ნამდვილად სწორ ადგილას მივდივართ? ეს დასასვენებელ ადგილს საერთოდ არ ჰგავს…
ქალიშვილმა საჭეს უფრო ძლიერად ჩასჭიდა ხელი.
— დედა, უბრალოდ გაჩუმდი, კარგი?
ამის შემდეგ მანქანაში სიჩუმე ჩამოვარდა. ისმოდა მხოლოდ გზის ხმა და ფანჯრის მიღმა ქარის იშვიათი დაბერვა.
ცოტა ხანში მანქანა თითქმის ცარიელ ტრასაზე გადავიდა. არც მანქანები ჩანდა, არც ადამიანები. მხოლოდ გრძელი გზა, რომელიც ჰორიზონტში იკარგებოდა.
უცებ ქალიშვილმა მკვეთრად დაამუხრუჭა.
— გადმოდი, — ცივად თქვა მან.
მოხუცი გაშეშდა.
— რა? რატომ?
— გითხარი, გადმოდი.
მის ხმაში ოდნავი ყოყმანიც არ იგრძნობოდა.
— შვილო… ვერ ვხვდები… — მოხუცს ხმა აუკანკალდა.
— კმარა, — მკვეთრად შეაწყვეტინა ქალიშვილმა. — აღარ შემიძლია. მხოლოდ ხელს მიშლი.
— გთხოვ… აქ ნუ დამტოვებ…
მაგრამ ქალიშვილმა უკვე გააღო კარი, ხელი ჩაავლო და ფაქტობრივად გარეთ გააგდო. მოხუცმა წონასწორობა დაკარგა და კინაღამ ხრეშზე დაეცა.
— მაპატიე, მაგრამ ასე უკეთესი იქნება, — უთხრა ქალიშვილმა ისე, რომ არც კი შეუხედავს.
კარი ხმაურით დაიხურა. მანქანა სწრაფად დაიძრა. მოხუცი მარტო დარჩა უკაცრიელი გზის შუაგულში.
ის დაბნეული იდგა და ვერ ხვდებოდა, რა ხდებოდა. ქარი მის ჭაღარა თმას არხევდა, ხელები უკანკალებდა, თვალები კი ცრემლებით ევსებოდა.
— ღმერთო… რატომ?.. — ჩურჩულით თქვა მან.
მაგრამ მის ქალიშვილს წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, რა დაემართებოდა მას ძალიან მალე. 🥲😮 ისტორიის გაგრძელება შეგიძლიათ იხილოთ პირველ კომენტარში. 👇👇
მოხუცი დიდხანს იდგა გზის პირას, სანამ მისი ქალიშვილის მანქანა საბოლოოდ არ გაუჩინარდა მოსახვევში. თავიდან უბრალოდ შორს იყურებოდა, თითქოს იმედოვნებდა, რომ ეს ყველაფერი შეცდომა იყო და ქალიშვილი უკან დაბრუნდებოდა. მაგრამ წუთები გადიოდა, გზა კვლავ ცარიელი რჩებოდა, და მან ნელა ამოიღო ჯიბიდან ძველი ტელეფონი.
ხელები უკანკალებდა, მაგრამ მაინც აკრიფა ნომერი.
— ალო… — ჩუმად თქვა მან, ცდილობდა ხმა არ გატეხოდა. — მე ვარ… დახმარება მჭირდება…
მეორე მხარეს მცირე პაუზა ჩამოვარდა, შემდეგ კი ხმა სერიოზული გახდა.
— დეიდა? სად ხართ? რა მოხდა?
მან ყველაფერი მაშინვე არ მოუყოლია. მხოლოდ თავისი ადგილმდებარეობა უთხრა და ჩუმად დაამატა:
— მარტო ვარ… ტრასაზე…
მხოლოდ ორმოცი წუთის შემდეგ მის გვერდით ძვირადღირებული მანქანა გაჩერდა. იქიდან მკაცრ კოსტიუმში გამოწყობილი მამაკაცი გადმოვიდა — მისი დისშვილი, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში არ ენახა. ის სწრაფად მივიდა მასთან, ფრთხილად მოჰკიდა მხრებზე ხელი და თვალებში შეხედა.
— ვინ გააკეთა ეს?
მოხუცმა თავი დახარა და ძლივს გასაგონად თქვა:
— ჩემმა ქალიშვილმა…
მან არაფერი თქვა, მხოლოდ ოდნავ დაუქნია თავი, თითქოს გადაწყვეტილება უკვე მიღებული ჰქონდა.
იმავე საღამოს იგი თბილ სახლში იყო, ხელში ცხელი ჩაის ფინჯნით. დიდი ხნის შემდეგ პირველად მის გვერდით იყვნენ ადამიანები, რომლებიც მას პატივისცემით უყურებდნენ და არა გაღიზიანებით. მისმა ძმისშვილმა ზედმეტი კითხვები არ დაუსვა, თუმცა მეორე დღეს მასთან ადვოკატი მივიდა.
საბუთები პირდაპირ მაგიდაზე დაალაგეს.
ხანდაზმული ქალი დიდხანს უყურებდა ფურცლებს, თითქოს მთელ თავის ცხოვრებას იხსენებდა — ყოველ განვლილ დღეს და ყოველ მსხვერპლს, რომელიც ქალიშვილისთვის გაიღო.
— დარწმუნებული ხართ? — მშვიდად ჰკითხა ადვოკატმა.
მან თავი ასწია.
იმ მომენტში მის თვალებში აღარ იყო არც შიში და არც ეჭვი.
— დიახ… ახლა დარწმუნებული ვარ.
მან მშვიდად და მტკიცედ მოაწერა ხელი.
რამდენიმე დღის შემდეგ საკუთარ სახლში დაბრუნდა. მაგრამ უკვე მარტო აღარ იყო და აღარც ის ქალი, რომელსაც უბრალოდ მანქანიდან გადმოაგდებდნენ და დაივიწყებდნენ.
იმავე დღეს კარი მკვეთრად გაიღო.
კართან მისი ქალიშვილი იდგა ჩემოდნებით, გაღიზიანებული და დარწმუნებული, რომ ყველაფერი ისევ მას ეკუთვნოდა.
— დედა, სად იყავი? საერთოდ ვერ ვხვდები, ეს რა არის…
იგი გაჩუმდა, როდესაც სახლში უცნობი ადამიანები დაინახა.
ძმისშვილი მშვიდად გამოვიდა წინ.
— სჯობს თქვენი ნივთები შეაგროვოთ და წახვიდეთ, — მშვიდი ხმით თქვა მან.
— ეს ჩემი სახლია! თქვენ საერთოდ ვინ ხართ?! — მკვეთრად უპასუხა ქალიშვილმა.
მან საბუთები გაუწოდა.
— უკვე აღარ.
ქალიშვილმა ფურცლები გამოგლიჯა, სწრაფად გადაავლო თვალი… და გაფითრდა.
— ეს… შეცდომაა… დედა, ამას ვერ იზამდი…
ხანდაზმული ქალი ნელა მიუახლოვდა.
ახლა იგი მას ისეთივე სიმშვიდით უყურებდა, როგორც ოდესღაც ქალიშვილი უყურებდა მას იმ გზაზე.
— შემეძლო, — ჩუმად თქვა მან. — და გავაკეთე კიდეც.
— მაგრამ ახლა სად წავიდე? — ხმა აუკანკალდა ქალიშვილს.
ხანდაზმულმა ქალმა ერთი წამით თვალი გაუსწორა… შემდეგ კი უპასუხა:
— იქ, სადაც შენ მე დამტოვე.
