Mənim adım Lindadır. Mən 52 yaşındayam və “rahat” ana olmağı dayandırdım.
Mənim adım Lindadır. Mən 52 yaşındayam.
Mən nə ulduzam, nə bloqerəm, nə də səs-küylü hekayəsi olan bir qadın. Mən adi biriyəm. Kiçik bir şirkətdə mühasib işləyirəm, işə ictimai nəqliyyatla gedirəm, pulları hesablayıram və ehtiyatla yaşamağa çalışıram.
Bütün həyatım boyu “etibarlı” adlandırılan insan olmuşam.
Həmişə kömək edən, qoruyan, güzəştə gedən, gözləyən.
Əvvəl — valideynlərim üçün.
Sonra — ərim üçün.
Daha sonra — uşaqlarım üçün.
Özümü həmişə siyahının axırına qoymuşam. Hətta şüursuz şəkildə — sadəcə belə qəbul olunmuşdu.
Oğlum Mark balaca olanda onun üçün hər şeyi edirdim. Bu, təbii görünürdü. Özümü əsirgəmirdim, sual vermirdim. Axı ana belə etməlidir.
Sonra o böyüdü. Evləndi. Onun öz həyatı yarandı — öz qayğıları, öz qərarları. Amma mənim rolum nədənsə dəyişmədi. Hələ də çətinlik yarananda müraciət edilən insan idim. Xüsusilə də — pul çatmayanda.
Mən heç vaxt varlı olmamışam. Sahib olduğum hər şey zəhmətin və daimi məhdudiyyətlərin nəticəsidir. Lazımsız şeylər almamışam, tətillərə getməmişəm, özümü ərköyün etməmişəm. Öz-özümə deyirdim: “Sonra.”
Sonra, uşaqlar ayağa qalxanda.
Sonra, hər şey asanlaşanda.
Sonra, vaxt olanda.
Amma “sonra” nədənsə heç vaxt gəlmədi.
Daha çox bax
Ailə oyunları
Hər şeyin başladığı o axşam tamamilə adi idi. Cümə günü. İş gününün sonu. O qədər yorğun idim ki, sadəcə uzanmaq və heç nə düşünməmək istəyirdim. Mənzilə yenicə girəndə telefon zəng çaldı։
Ekranda — “Mark”.
Dərhal gərginlik hiss etdim. O, səbəbsiz yerə nadir hallarda zəng edirdi. Adətən — nəyəsə ehtiyacı olanda.
— Ana, salam… — ehtiyatla başladı. — Hazırda çətin vəziyyətdəyik. Kredit ödənişinə pulumuz çatmır. Kömək edə bilərsən?
Onu dinləyirdim və anlayırdım: o, köhnə, tanış ifadələrlə danışırdı. Maşın xarab olub. Bonus verilməyib. Xərclər artıb. Bunların hamısını əvvəllər də eşitmişdim.
Məbləği dedi. Onun üçün — “kiçik”. Mənim üçün isə — hər maaşımdan az-az yığdığım pullar.
Paltonu çıxarmadan dəhlizdə oturdum. Və birdən hiss etdim ki, artıq bacarmıram.
Xəsis olduğum üçün yox.
Ona görə ki, otaqda yeganə yetkin insan olmaqdan yorulmuşam.
— Yox — dedim.
Sükut o qədər sıx idi ki, demək olar toxunmaq olardı.
— Yəni “yox” nə deməkdir? — o, çaşqınlıqla soruşdu. — Axı demişdin ki, pulun var.
— Var — cavab verdim. — Amma qərar verdim ki, onu özüm üçün saxlayım.
O söhbətdən sonra mənə çox ağır oldu. İçimdə vərdiş yeni, hələ tam anlamadığım bir hisslə mübarizə aparırdı. Mənzildə gəzir, hər şeyi düzəltmək istədiyimi hiss edirdim. Yazmaq. Pulu köçürmək. Yenidən “yaxşı” olmaq.
Sınmamaq üçün evdən çıxdım. Sadəcə irəli doğru gedirdim. Beləcə ticarət mərkəzinə düşdüm.
Heç nə almağı planlaşdırmırdım. Sadəcə baxırdım. Və birdən bir kürk gördüm. Gözə batmayan, səs-küylü olmayan — sakit, zərif. Əvvəllər “mənlik deyil” deyəcəyim bir şey.
Vitrinin qarşısında uzun müddət dayandım. Və uzun illərdən sonra ilk dəfə özümə “bacararammı?” yox, “istəyirəmmi?” sualını verdim.
— Ölçmək istərdiniz? — satıcı qadın soruşdu.
Geyim otağında özümə baxdım və o qadını tanımadım. Güzgüdə hamıya nəsə borclu olan biri yox, seçim edə bilən biri vardı.
Onu aldım.
Əllərim əsə-əsə.
Boğazımda düyünlə.
Amma peşman olmadan.
Oğlumun yanına həmin kürklə gedəndə dərhal anladım: bu axşam asan olmayacaq. Baxışlar, pauzalar, havadakı gərginlik.
— Özünə kürk almısan? — Mark soruşdu. — Doğrudan?
— Bəli — cavab verdim.
— Bizim kreditimiz var, sən isə pulu özünə xərcləyirsən?
Və onda ilk dəfə özümü izah etmədim. Haqq qazandırmadım. Üzr istəmədim.
— Uzun illər sizə kömək etdim — dedim. — Amma artıq arzularımın əhəmiyyətsiz olduğu kimi yaşaya bilmərəm.
Tez çıxdım. Evdə ağladım. Uzun müddət. Çünki köhnə rolları sındırmaq həmişə ağrılıdır.
Oğlum bir ay zəng etmədi. Sonra qısa yazdı. Xahişsiz. İradəsiz. Özləri öhdəsindən gəldilər. Elə də olmalı idi.
Və birdən anladım: dünya dağılmadı.
Sevgi yox olmadı.
Sadəcə mən rahat olmağı dayandırdım.
Əgər kimsə bundan sonra “pis ana” olduğumu düşünürsə — qoy elə olsun.
Əvəzində yenidən özüm oldum.
Canlı bir qadın.
