On il evli olmuşduq — bu on il ərzində mən, Vanessa, sahib olduğum hər şeyi verdim. Mən sadəcə həyat yoldaşı deyildim. Mən onun dayağına, daimi varlığına çevrildim və son üç il ərzində atasına tam ştatlı baxıcı oldum.
Qayınatam Artur bir vaxtlar daşınmaz əmlak sahəsində nəhəng idi — sıfırdan yetmiş beş milyon dollarlıq imperiya quran öz gücünə qalxmış bir insan. Amma xərçəng qarşısında sərvətin heç bir mənası yoxdur. Xəstəlik başlayanda onun oğlu — mənim ərim Kertis — birdən-birə “çox məşğul” oldu. Heç vaxt təcili görünməyən görüşlər, qolf oyunları və öz səsini sevməyi bacaran dostlarla məşğul. Deyirdi ki, atasının necə zəiflədiyini izləmək onun “psixi sağlamlığına zərərlidir” və “fokuslanmalı”dır.
Ona görə də mən irəli çıxdım.
Arturu xəstə olanda mən yuyundururdum. Morfin xatirələrini bulanıqlaşdırarkən, keçmişini yarımçıq hekayələrə çevirəndə onun yanında otururdum. Hər səhər ona qəzet oxuyurdum. Sübhə yaxın, qorxu boğazını sıxdığı anlarda əlini tuturdum. Kertis isə bəzən baş çəkirdi — mükəmməl görkəmdə — atasının qolunu sığallayıb rahatlıqla soruşurdu: “Bu gün vəsiyyətnamədən danışdı?”
Mən bunun nə demək olduğunu görmək istəmirdim. Kertisi sevdiyimi düşünürdüm. Özümə deyirdim ki, onun uzaqlığı qəmdəndir, qəddarlıqdan yox. Yanılmışdım.
Arturun öldüyü gün dünyam dağıldı. Mənim üçün ata olmuş bir insanı itirdim. Amma Kertis üçün sanki həyat yenicə başlamışdı. Dəfn mərasimində ağladı — gözəl, inandırıcı şəkildə — ipək dəsmalla göz yaşlarını silərkən, gizlicə oradakı iş adamlarını süzür, kostyumlarının kəsiminə görə sərvətlərini hesablayırdı.
