Ərim ağır xəstə olan anasını mənimlə qoyub, özü isə demək olar ki, bir il müddətinə ezamiyyətə getdi. Bu müddət ərzində hər gün ona qulluq etdim, qaşıqla yedizdirdim və son pullarımla dərmanlar aldım 😢
Ölümündən əvvəl qayınanam əlimdən tutub sakit səslə dedi:
“Kəndə get və zirzəmidə kartof yeşiyinin altını qaz.”
Dəfn mərasimindən sonra ora getdim və torpağın altında gizlədilən şeyi görəndə məni əsl dəhşət bürüdü 😨😱
Ərim anasını payızın sonlarında gətirdi. O, demək olar ki, artıq yeriyə bilmirdi və çox çətinliklə danışırdı. Həkimlər dərhal xərçəngin son mərhələdə olduğunu və yaşamaq üçün çox az vaxt qaldığını dedilər. Elə həmin axşam ərim mənə bildirdi ki, onu xaricə uzunmüddətli ezamiyyətə göndərirlər — demək olar ki, bir il müddətinə.
O, anasına divanda uzanmağa kömək etdi, alnından öpdü və mənə tərəf döndü. Dedi ki, bu yaxşı pul qazanmaq üçün bir fürsətdir və mən öhdəsindən gələrəm. İki gün sonra ərim getdi.
Həmin andan etibarən bütün məsuliyyət mənim üzərimə düşdü. Mən ağır xəstə bir insanla tək qaldım. Sübh tezdən qalxırdım, çünki qayınanam üçün uzun müddət eyni vəziyyətdə uzanmaq çox çətin idi. Onu yuyurdum, paltarını dəyişirdim, qaşıqla yedizdirirdim və dərmanlarına nəzarət edirdim. Gecələr demək olar ki, yatmırdım, çünki ağrılar bir neçə saatdan bir geri qayıdırdı.
Ərim pulu nizamsız göndərirdi və o da dərmanlara güclə çatırdı. Qalan bütün xərcləri özüm ödəyirdim. Zamanla yığımlar bitdi və borc almağa başladım, çünki xəstə bir insanı köməksiz buraxa bilməzdim.
Qışa doğru qayınanam tamamilə zəiflədi. Gecələrin birində, çöldə qar yağarkən və evdə qəribə bir səssizlik hökm sürərkən, məni yanına çağırdı. Əlimi gözlənilmədən möhkəm sıxdı və sakit səslə dedi ki, ölümündən sonra mütləq kəndə gedim. Yay mətbəxinə gedib kartof yeşiyinin altını qazmağımı tapşırdı. Daha heç nə izah etmədi.
Bir neçə gün sonra o, dünyasını dəyişdi.
Dəfn mərasimindən sonra uzun müddət getməyə cəsarət etmədim, amma qayınanamın sözləri beynimdən çıxmırdı. Nəhayət, özümü toplayıb kəndə yollandım.
Köhnə mətbəxdə hər şey illər əvvəl olduğu kimi idi. Kartof yeşiyini kənara çəkdim, bel götürüb qazmağa başladım. Təxminən yarım metr dərinlikdə bel nəsə bərk bir şeyə dəydi. Dizlərimin üstünə çöküb torpağı əllərimlə təmizləməyə başladım. Elə həmin anda bədənimi üşütmə bürüdü — çünki başa düşdüm ki, qayınanam burada otuz ildən çoxdur nəsə gizlədirmiş.
Çuxurun içində isə… 😨😱
Davamı birinci şərhdə 👇👇
Torpağın altında köhnə metal bir sandıq vardı. O, ağır və paslı idi. Qapağını güclə açdım və dərhal səliqə ilə dəstələrə yığılmış pulları gördüm. Yanında sənədlər və üzərində mənim adım yazılmış bir zərf var idi.
Birbaşa yerə oturdum və uzun müddət tərpənə bilmədim. Orada elə bir məbləğdə pul vardı ki, həyatımda heç vaxt əlimdə tutmamışdım. Dərhal anladım ki, o, bu pulları illərlə yığıb və bunu heç kimə deməyib.
Zərfin içində məktub vardı. Qayınanam yazmışdı ki, bu pulu otuz ildən çox müddət ərzində yığıb. O bilirdi ki, oğlu yalnız özünü düşünür və çətin anda sadəcə gedəcək. Məndən xahiş edirdi ki, ona heç nə verməyim və özümü günahkar hiss etməyim.
O yazmışdı ki, mənim ona necə qulluq etdiyimi, gecələr yatmadığımı və son pullarımı dərmanlara xərclədiyimi görüb. Onu tərk etmədiyim üçün mənə təşəkkür edirdi — başqaları bunu etdikdə belə.
Məktubun sonunda cəmi bir cümlə vardı. O, məndən yeni bir həyata başlamağımı və artıq heç kimə heç nə sübut etməməyimi xahiş edirdi.
