Hər gecə elə bir hisslə oyanırdım ki, guya pişik məni və ərimi diqqətlə izləyir — və bu məni qorxudurdu.
Pişiyimiz artıq bir neçə ildir bizimlə yaşayırdı və həmişə sakit gündəlik həyatımızın bir hissəsi olmuşdu. Yataq otağında, divarın yanındakı öz yerində yatırdı, nadir hallarda miyoldayırdı və gecələr heç vaxt bizi narahat etmirdi. Gün ərzində isə davranışı çox adi idi: yemək yeyirdi, pəncərə önündə mürgüləyirdi, bəzən də sığallanmaq üçün yanımıza gəlirdi. Onun davranışında narahatlıq doğuran heç nə yox idi.
Buna görə də nəyinsə dəyişdiyini dərhal hiss etmədim.
Bu hiss ilk dəfə gecənin bir vaxtında ortaya çıxdı. Birdən oyandım, sanki içimdən gələn bir siqnal məni oyatmışdı, və qəribə bir fikir keçdi ağlımdan — elə bil kimsə bizi izləyirdi. Otaq qaranlıq idi, ərim yanımda yatırdı və hər şey həmişəki kimi görünürdü. Amma diqqətlə baxanda pişiyi gördüm.
O, çarpayının yanında hərəkətsiz oturmuşdu, demək olar ki, gözünü qırpmırdı. Qaranlıqda gözləri xüsusilə ifadəli görünürdü. Heç bir qəribə hərəkət etmirdi — sadəcə baxırdı. Amma yenə də bu baxış məni narahat etdi.
Bunu təsadüf saydım. Ola bilsin, pişik sadəcə oyanmışdı və ya bir səs eşitmişdi. Amma bir neçə gecədən sonra bu vəziyyət təkrarlandı. Yenə eyni hisslə oyandım və hər dəfə eyni mənzərəni gördüm: pişik çarpayının yanında oturmuş, diqqətlə bizə baxırdı.
Hər gecə keçdikcə narahatlığım artırdı. Gün ərzində o, həmişəki kimi idi — sakit və mehriban. Amma gecələr sanki başqasına çevrilirdi, həddindən artıq diqqətli bir müşahidəçiyə.
Bir an mən onun vəziyyəti barədə narahat olmağa başladım və pişiyi baytara aparmağa qərar verdim. Müayinə sürətli və sakit keçdi.
— Fiziki baxımdan hər şey qaydasındadır — dedi həkim. — Ola bilsin ki, onu nəsə narahat edir və ya ətraf mühitdəki dəyişikliklərə reaksiya verir. Sadəcə onu izləyin.
Amma gecə yatarkən pişiyi necə izləmək olar? Fikir özü gəldi: yataq otağına gecə görmə rejimli kamera quraşdırdım və onu yatağı və yanındakı sahəni görəcək şəkildə yerləşdirdim.
Səhər, çəkilişi izləyərkən, əvvəlcə çaşqınlıqla baxırdım, dəqiq nə axtardığımı bilmirdim. Amma bir neçə dəqiqədən sonra aydın oldu — pişik gözlədiyimdən tamamilə fərqli davranırdı.
Biz yatanda o, öz yerindən qalxır, yatağa hopur və yanımızda otururdu. Mənə yaxınlaşmır, otaqda gəzmirdi, narahatlıq göstərmirdi. Sadəcə otururdu.
O bütün diqqətini ərimə yönəldirdi. O, onu uzun müddət izləyirdi, demək olar ki, hərəkətsiz, sanki nəsə gözləyirdi. Bu qəribə görünürdü, amma aqressiv deyildi — daha çox fokus və səbir hissi kimi.
Sonra çəkilişdə bir şey baş verdi ki, bu vəziyyətə baxışımı tamamilə dəyişdirdi.
Ərim horlamağa başlayanda pişik yumşaq şəkildə onun üzünə doğru əyilir, diqqətlə pəncəsini ağızının üstünə qoyur və horlama bitənə qədər orada saxlayırdı. O, təəccüblü dərəcədə sakit və dəqiq davranırdı, ani hərəkətlər etmədən.
Sonra pişik pəncəsini götürür, yataqdan tullanır, öz yerinə qayıdır və sakitcə yatırdı — sanki vacib bir gecə tapşırığını icra etmişdi.
Nə baş verdiyini anladığımda, bu mənə gülməli və hətta öz qorxularım üçün bir az utancverici gəldi. Məlum oldu ki, pişiyi sadəcə horlama narahat edirdi. Və əsəbiləşmək və ya qaçmaq əvəzinə, o, yataq otağında sakitliyi bərpa etmək üçün özünəməxsus, ən incə üsulunu tapmışdı.
Bu gün biz o gecələri gülüşlə xatırlayırıq. Kamera artıq lazım deyil, pişik isə hələ də yataq otağında yatır — öz yerində, yanımızda.
Və bir şeyi dəqiq bilirik: gecə evdə sakitliyi qoruyan texnologiya deyil, diqqətli və çox ağıllı pişikdir.
