Doğuşdan sonra həyat yoldaşım böyük qızımızı körpə qardaşı ilə tanış etmək üçün gətirdi və o, yeni doğulmuş körpəni ilk dəfə görəndə elə bir cümlə dedi ki, hər ikimiz tamamilə şoka düşdük 😲😲
Oğlan uşağı gözlədiyimizi öyrənəndə ilk hissim saf sevinc oldu. Amma demək olar ki, dərhal bir yaş yarımı yenicə tamamlamış qızımızı düşündüm.
Bilirdim ki, böyük uşaqlar tez-tez kiçik bacı-qardaşlarına qarşı qısqanclıq hiss edirlər və bu bəzən onların kiçik, həssas psixikasında iz buraxır. Qorxurdum. Onun özünü lazımsız, unudulmuş, yerinə başqası qoyulmuş kimi hiss etməsindən qorxurdum.
Ona görə də hər gün onunla danışırdım — saçlarını sığallayır və deyirdim ki, ananın qarnında kiçik bir qardaş böyüyür, onu sevməli və qorumalı olduğu biri. Elə bil başa düşürdü. Ya da elə göstərirdi.
Bir yaş yarımlıq bir uşağın beynində nələrin baş verdiyini kim bilər? Amma doğuşdan sonra elə gözlənilməz bir hadisə baş verdi ki, onu heç vaxt unutmayacağam.
Mən xəstəxana palatasında yeni doğulmuş körpəni qucağımda tutmuşdum ki, həyat yoldaşım qızımızla birlikdə içəri girdi — qardaşı ilə tanış olsun deyə. Balaca qızım çarpayının yanında dayandı və mavi yorğana bükülmüş balaca bağlamaya uzun, çox uzun müddət baxdı.
Sanki düşünürdü, ya doğru sözləri axtarırdı, ya da sadəcə bu balaca, qırışıq məxluqun niyə anasının qucağında olduğunu anlamağa çalışırdı.
O, əvvəl mənə baxdı, sonra yenə körpəyə, burnunu büzdü, yanaqlarını şişirtdi, qaşlarını çatdı… və qəfil elə bir söz dedi ki, hamımız donub qaldıq. 😲🫣
Davamı birinci şərhdə 👇👇
Analar, sizdə uşaqlarla necə olmuşdu?
— Ana… sən bunu niyə etdin? Mən elə bilirdim ki, mənə böyük bir qardaş verəcəksən. Amma o balacadır! Mənim kuklalarım ondan böyükdür. Onu geri apar. Mən böyük istəyirəm. Atam kimi.
Həyat yoldaşım əvvəlcə ağardı, sonra qızardı, sonra isə gülüşünü gizlətmək üçün öskürərək üzünü çevirdi. Mən gülməmək üçün dodağımı dişlədim. Tibb bacısı küncə gedib üzünü divara söykədi — yoxsa gülməkdən yerə yıxılardı.
Amma bir neçə dəqiqədən sonra qızımız, hələ də özünü çox ciddi bir böyüklər kimi apararaq, yavaş-yavaş yaxınlaşdı. O, yorğanı barmağının ucu ilə toxundu, qardaşına baxdı və demək olar ki, pıçıldayaraq dedi:
— Yaxşı… olar. Bir az müddət bizimlə yaşaya bilər. Sonra mənə böyük birini gətirərsən. Yaxşısını. Bu balacanı isə — mən böyüdəcəyəm.
Və bir saat keçməmiş ona heç kimi yaxın buraxmırdı — hətta həyat yoldaşımı da. Çünki dediyi kimi:
— Bu mənim balacamdır. Mən onu özüm böyüdəcəyəm. Böyük olsun deyə.
