Onu öz övladım kimi böyütmüşəm. Vəzifə kimi yox — evimizdə qalan tək işıq kimi. Ona yuxu nağılları danışırdım, ayaqqabı bağlamağı öyrədirdim, dəftərində ilk hərflərini yazanda yanında otururdum. Uşaqlıqda xəstələnəndə — bütün gecə yatağının yanında oturub nəfəsini dinləyirdim və düşünürdüm: “Kaş ki hər şey yaxşı olsun”.
Böyüyəndə ona universitetə qəbul olmaqda kömək etdim, gecələrlə imtahanlara hazırlaşanda narahat olurdum, özüm güclə dözsəm də onu dəstəkləyirdim.
İndi otuz yaşı var. Müstəqil, güclü, özünə inamlı. Amma mənim üçün o həmişə bir vaxtlar ilk dəfə soruşan o balaca qız olaraq qaldı: “Ana, səni qucaqlaya bilərəm?”
Amma son həftələr qəribə idi. Tez-tez izahsız gedirdi, qısa danışırdı, sanki tələsirdi. Bəzən səsində soyuqluq hiss olunurdu və tez-tez düşünməyə başlayırdım: bəlkə ona yük olmuşam? Bəlkə mənə baxmaqdan yorulub? Bu fikirlər etiraf edə biləcəyimdən daha çox incidirdi.
Və bir axşam qəfil qapının ağzında göründü.
Sanki çətin bir qərar vermiş kimi dayanmışdı.
— Ana, əşyalarını yığ. Hələlik — yalnız ən vaciblərini — dedi sakit səslə.
Nəfəsim kəsildi.
— Hara gedirik? — deyə soruşdum, amma o cavab vermədi.
Sadəcə yaxınlaşıb çamadanı yatağın üstünə sakitcə qoydu. Paltarları ora yığırdım və içimdə hər şeyin sıxıldığını hiss edirdim. Rəflərdən nə qədər çox şey yoxa çıxırdısa, içimdəki qorxu bir o qədər artırdı.
Yoldan yox — naməlumdan qorxurdum. Elə bilirdim ki, o, bir söz demədən məni heç kimə mane olmayacağım yerə aparmaq qərarına gəlib. Qocalar evinə.
Bütün yolu pəncərədən baxdım, göz yaşlarımı gizlətməyə çalışdım. Sükutda gedirdik və aramızdakı sükut o qədər ağır idi ki, sanki bütün maşını doldururdu. Onun uşaqlığını, bayramlarımızı, ilk maaşını, mənə çiçək gətirdiyi günü xatırlayırdım… Bütün bunlar indi arxada qalmalı idi?
Amma maşın dayanan kimi başa düşdüm ki, necə də yanılmışam.
Böyük, iki mərtəbəli bir evin qarşısına gəldik. Açıq rəngli divarlar, baxımlı bağça, yumşaq işıq süzülən geniş pəncərələr. Ev sanki istilik və sakitliklə nəfəs alırdı.
Maşından düşdüm, çaşqın halda.
— Bu… bu nədir? — pıçıldadım.
Qızım dərin nəfəs aldı, sanki cəsarət toplayırdı, və mənə doğru gəldi.
— Ana — dedi titrək səslə. — Bu bizim evimizdir. Sənin və mənim. Həmişə sakit bir yerdə yaşamağı arzulamısan — bağda gəzə biləcəyin, geniş mətbəxi olan, qonaqları qarşılayacağın bir yerdə. Yadındadır?
Tam başa düşmədən başımı tərpətdim.
— Uzun müddət pul yığdım — davam etdi. — Uzun müddət planlaşdırdım. Son həftələrdə isə ona görə uzaq görünürdüm ki, sürprizi təsadüfən açıqlayaram deyə qorxurdum. Bu anın mükəmməl olmasını istəyirdim. Illərlə məni dəstəklədin… İndi isə sənə qayğı göstərmək mənim növbəmdir.
İçimdə hər şeyin əridiyini hiss etdim. Yaşlar öz-özünə yanaqlarımdan axdı — isti, sakit, ağrıdan yox, minnətdarlıqdan dolu yaşlar.
Əlimdən tutdu, elə uşaq vaxtlarında mən onun balaca əlindən tutduğum kimi.
— Ana, mənə elə bir həyat verdin ki, onu özüm heç vaxt qura bilməzdim. Mənə ailə, qayğı, sevgi verdin. Bu ev — sənə qaytarmaq istədiklərimin yalnız kiçik bir hissəsidir.
Girişdə dayanmışdıq, axşam günəşi sakitcə fasadı işıqlandırırdı. Və qəfil anladım: qorxularım əsassız imiş. Sevgi yox olmamışdı. O sadəcə böyümüşdü — yetkin, təmkinli, sabit olmuşdu — və məni məhz bura, bu evə gətirmişdi.
Məni gözləyən bu evə.
Onun təşəkkürünün simvoluna çevrilmiş bu evə.
Birlikdə yeni bir fəsilə başladığımız bu evə.
