Qadın həbsxananın xəstəxana otağında doğurdu: mamaça onu müayinə etmək üçün yaxınlaşdı və sonra dəhşətdən qışqırdı 😱😱
Həmin səhər həbsxananın xəstəxana palatasında adi günlərdən daha sakit başlamışdı. Dəhlizdə qapılar çırpılmırdı, adət edilmiş qışqırıqlar eşidilmirdi. Hər şey həddindən artıq sakit idi — və bu, özü-özlüyündə narahatlıq doğururdu.
— Bu gün siyahıda kim var? — növbətçi tibb bacısı əzilmiş məhbus kartlarını masanın üstünə yayaraq soruşdu.
Mamaça — yaşlı, yorğun gözlü, ağır hallara çoxdan öyrəşmiş bir qadın — başını güclə qaldırdı. Koloniyada işlədiyi illər ərzində çox şey görmüşdü: sınmış analar, qandallı halda doğan qadınlar, sonradan heç kimin danışmadığı faciələr. Amma bu gün nədənsə ona izaholunmaz bir narahatlıq verirdi.
— Məhbus №1462, — dedi tibb bacısı. — Sancılar hər an başlaya bilər. Onu bir ay əvvəl şərq blokundan köçürüblər. Nə ailəsi var, nə sənədləri, tibbi tarixçə boşdur. Demək olar ki, danışmır.
— Danışmır? — mamaça qaşını qaldırdı. — Ümumiyyətlə?
— Yalnız qısa şəkildə başı ilə təsdiqləyir. Heç kimin gözünə baxmır. Sanki içindən tamamilə bağlanıb.
Ağır qapı cırıltı ilə açıldı. Kamera kimi görünən palatada dar metal çarpayıda hamilə qadın uzanmışdı. Əllərini böyük qarnının üzərinə qoymuşdu və yerə baxırdı. Üzü solğun, saçları dağınıqdı. Amma onun hərəkətsizliyində qəribə bir şey vardı: nə qorxu, nə də ağrı — sanki taleyi ilə barışmışdı.
Mamaça yaxınlaşdı.
— Salam, — sakitcə dedi. — Uşaq dünyaya gələnə qədər sizinlə olacağam. İcazə verin, sizi müayinə edim.
Qadın yüngülcə başını tərpətdi.
Mamaça hamilə qadını müayinə etmək üçün əyildi — və birdən dəhşətlə qışqırdı.
— Təcili olaraq keşiş çağırın! 😱😱
Davamı ilk şərhdə 👇👇
Kiçik ürəyin sabit döyüntüsü eşidilməli olduğu yerdə qorxulu bir sükut vardı. Həkim bucağı dəyişdi, bir az güclü sıxdı, nəfəsini saxladı… amma heç nə.
Onun üzü ağardı.
— Ürək döyüntüsü eşitmirəm, — pıçıldadı.
Mühafizəçi qadınlar bir-birinə baxdılar, otağı gərginliyin doldurduğunu hiss edərək.
Sancıların qəfil başlaması heç bir düşünməyə vaxt qoymadı. Mamaça dodaqlarını sıxdı və qışqırdı:
— Təcili olaraq keşiş çağırın! Əgər uşaq ölü doğularsa, o bu dünyadan sükutla deyil, dua ilə getməlidir.
Çarpayıdakı qadın bir kəlmə belə demədi. Yalnızca çarşafı barmaqları ilə bərk-bərk sıxdı.
Və birdən mamaça yenidən bir səs eşitdi. Əvvəl uzaq pıçıltı kimi zəif, sonra bir az güclü. Ürək… yenə də döyünürdü. Zəif, fasilələrlə, amma döyünürdü.
— Sağdır, — o pıçıldadı. — O sağdır…
Hər dəqiqə üçün mübarizə başladı. Sancıların gücü artırdı, qadın qışqırırdı, mühafizəçilər onun qollarını və çiyinlərini tuturdular, mamaça isə həm ananı, həm də körpəni xilas etmək üçün əlindən gələni edirdi. Elə bil ki, zaman bu kamerada dayanmışdı.
Nəhayət, əzablı saatlardan sonra hava sakit bir səslə yarıldı. Əvvəl zəif, sonra daha güclü. Oğlan. Zəif, balaca, göyərmiş dərili — amma sağ.
Onu tez oksigenə yaxınlaşdırdılar, nəfəsi dərinləşənə qədər ovuşdurdular. Və sonra palatanı yeni doğulmuş körpənin güclü, ümidsiz çığırtısı doldurdu.
Mamaça gözlərini yumdu, alnındakı tərini sildi.
— Sənə şükür, Allahım…
Məhbus qadın ilk dəfə gözlərini qaldırdı — və gülümsədi.
