Sadə geyimdə və köhnə baletkalarla bir qız ofisə daxil oldu — işçilər gülməyə başladılar, onun kim olduğunu bilmədən.
O, sadə görünürdü — adi ətək, bəzəksiz köynək, köhnə baletkalar və kürəyində səliqəli bir çanta. Saçları sadə topuzla yığılmışdı, üzündə isə makiyajdan əsər-əlamət yox idi. Elə bil ki, o, böyük bir şirkətin baş ofisinə deyil, köməkçi və ya təmizlikçi kimi işləyəcəyi bir yerə gəlmişdi. Amma baxışları sakit, diqqətli və özünə əmin idi.
Qız resepsiyona yaxınlaşıb nəzakətlə dedi:
— Sabahınız xeyir. Baş direktorla danışa bilərəmmi?
Resepsionist başını qaldırdı, onu başdan-ayağa süzüb soyuq səslə cavab verdi:
— Bağışlayın, amma texniki işçilər üçün boş yerimiz yoxdur.
— Mən iş axtarmağa gəlməmişəm, — qız sakitcə cavab verdi. — Adım Anna’dır, mənim görüşüm var.
Zalın içində boğuq bir gülüş eşidildi.
— Görüş? — dedi işçilərdən biri pıçıldayaraq. — Baxın ona, necə geyinib! Yəqin ünvanı səhv salıb.
— Ya da bəxtini sınayır, — kimsə istehzalı gülümsədi.
Anna reaksiya vermədi. Yüngülcə gülümsədi, sanki bu sözləri əvvəllər də çox eşitmişdi, və sakit, ləyaqətlə dayandı.
— Zəhmət olmasa deyin, — nəvazişlə təkrar etdi, — direktor məni nə vaxt qəbul edə bilər?
— Mən ona artıq xəbər verdim, — resepsionist yüngül istehza ilə cavab verdi. — O, az sonra çıxacaq.
Bir an sonra liftin qapıları açıldı və bahalı kostyumda bir kişi zalda göründü. Özünə inamla qızın yanına gəldi və hər kəsi təəccübləndirərək gülümsədi:
— Anna! Səni gözləyirdim.
Sükut hökm sürdü. Bütün söhbətlər dayandı. İşçilər donub qaldı, gözlərinə inanmadılar.
— İcazə verin təqdim edim, — direktor komandaya müraciət edərək dedi. — Bu, Anna, sizin yeni şöbə müdürünüzdür.
Havada qəribə bir sükut vardı. Bir neçə dəqiqə əvvəl onunla gülürdülər, indi isə yeni rəhbərlərinə baxırdılar.
Anna sakitcə çantasından səliqəli bir dosye çıxardı, sənədləri yaydı və qəti, lakin yumşaq səslə dedi:
— Tanış olduğuma şadam. Mən artıq şöbənin işini analiz etmişəm və görürəm nəyi yaxşılaşdıra bilərik. Bu gün birgə müzakirə ilə başlayacağıq.
Onun səsində özünəinam hiss olunurdu, amma təkəbbür yox idi. Heç kimi qınamırdı — sadəcə sakit və ləyaqətlə baxırdı. Əvvəlcə gülənlər indi gözlərini aşağı salmış, utanc hiss edirdilər.
Bunu görən direktor qətiyyətlə əlavə etdi:
— Anna komandayı istədiyi kimi formalaşdırmaqda tam hüquqa malikdir. Ümid edirəm ki, hamınız hörmət və peşəkarlıq göstərəcəksiniz.
Anna yüngülcə gülümsədi:
— Təşəkkür edirəm. Mən inanıram ki, hər kəs özünü yalnız görünüş üçün deyil, həqiqi nəticə üçün işlədiyini göstərmək imkanı qazanmağa layiqdir.
O, işçilərə baxdı və yumşaq, amma ciddi şəkildə əlavə etdi:
— Bu gün bizim üçün dərs olsun — insanı onun görünüşünə görə qiymətləndirmək olmaz. Bəzən sadə görünüşün arxasında güc, zəhmət və böyük məqsədlər gizlənir.
Sonra o, dosyesini açdı və sakitcə dedi:
— Və indi, əziz həmkarlar, işə başlayaq.
Ofisdə yenidən sükut hökm sürdü, amma bu dəfə istehza yox idi — yalnız hörmət və yüngül çaşqınlıq.
Bəzən ofisə əvvəldən heç kəsin ciddi qəbul etmədiyi biri daxil olur. Amma məhz belə görüşlər bizə ən vacib şeyi öyrədir — hörməti.
İnsanda onun görünüşünü yox, daxili dəyərini görməyi bacarmaq lazımdır. Hörmət sadə şeydən başlayır — əvvəlcədən qiymətləndirməməkdən.
