15 yaşlı qızımızın dəfnindən dərhal sonra ərim israr edirdi ki, onun əşyalarını atım, amma otağını təmizləyərkən qəribə bir qeyd tapdım:
“Ana, çarpayının altına bax, hər şeyi anlayacaqsan.”
Çarpayının altına baxanda dəhşətli bir şey gördüm… 😱😱
Elə 15 yaşını yenicə tamamlamış yeganə qızımızın dəfnindən dərhal sonra həyat sanki dayandı.
Xatırlayıram ki, qəbirin yanında dayanmışdım, güclə ayaq üstə dururdum.
Ətrafımdakı insanlar nəsə deyir, başsağlığı verirdilər, amma mən demək olar ki, heç nə eşitmirdim. Yalnız onun ağ tabutu var idi.
Dəfn mərasimindən sonra ərim daim deyirdi:
— Biz bütün əşyalarını atmalıyıq. Bunlar sadəcə xatirələrdir. Evdə saxladığımız müddətcə bizi incidəcəklər.
Onun bunu necə deyə bildiyini anlaya bilmirdim. Bunlar sadəcə əşyalar deyildi — onun qoxusu, toxunuşu, paltarları, oyuncaqları idi. Bacardığım qədər müqavimət göstərdim, amma bir aydan sonra təslim oldum. Təxminən bir aydır girmədiyim otağını təmizləməyə qərar verdim.
Qapını açanda elə bil hər şey hələ də əvvəlki kimiydi. Hava hələ də onun ətirinin zəif qoxusunu daşıyırdı, masanın üstündə isə açıq dəftər dayanmışdı.
Hər bir əşyasını diqqətlə götürürdüm — onun donunu, saç rezinlərini, sevimli kitabını. Onları sinəmə sıxaraq ağlayırdım, sanki bu, onu bir anlıq geri qaytara bilərdi.
Amma sonra dərsliklərindən birinin arasından kiçik qatlanmış bir kağız parçası düşdü. Ürəyim sanki dayanıb-durdu.
Onu açdım — və dərhal qızımın xəttini tanıdım.
Kağızda yazılmışdı:
«Ana, əgər bunu oxuyursansa, dərhal çarpayının altına bax və hər şeyi anlayacaqsan.»
Bunu təkrar-təkrar oxuyurdum, əllərim əsirdi. Sinəm sıxılırdı. O nəyi nəzərdə tutmuşdu?
Cəsarətimi toplayıb diz çökdüm və çarpayının altına baxdım… və orada gördüyüm məni şoka saldı. 😱😱 Davamı birinci şərhdə 👇👇
Əllərim əsə-əsə çarpayının altından köhnə bir çanta çıxardım. İçində bir neçə şey var idi: bir neçə dəftər, xırda əşyalarla dolu kiçik bir qutu və qızımın telefonu. Elə həmin telefon ki, ərim onun “itirildiyini” demişdi. Ürəyim dəhşətli bir hisslə sıxıldı.
Telefonu açdım — hələ də işləyirdi. İlk işim mesajlara baxmaq oldu. Orada onun rəfiqəsi ilə yazışması vardı.
Yazışmadan parçalar:
15 fevral, 22:17
Qız: Artıq dözə bilmirəm 😔
22:18
Rəfiqə: Nə olub?
22:19
Qız: Atam yenə üstümə qışqırdı. Dedi ki, əgər anam bircə kəlmə də eşitsə, ikimiz də peşman olacağıq…
22:21
Rəfiqə: Allahım, məni qorxudursan… Səni vurdu?
22:22
Qız: Bəli… bu birinci dəfə deyil. Qolumda göyərmə var, anama deyirəm ki, məktəbdə olub, amma… qorxuram 😢
22:24
Rəfiqə: Gərək bunu anana deyəsən və ya polisə gedəsən, bu çox ciddidir!
22:26
Qız: Dedi ki, kiməsə desəm, məni öldürəcək. Ona inanıram, o qəzəblənəndə dəhşətlidir…
22:28
Rəfiqə: Amma bunları içində saxlaya bilməzsən…
22:29
Qız: Sənə yazıram, çünki başqasına deyə bilmirəm. Mənə bir şey olsa, bil ki, günahkar odur.
Bu sətirlər əllərimi od kimi yandırırdı. Hər mesaj beynimə həkk olunurdu. Onları təkrar-təkrar oxuyurdum və gözümün önünə gəlirdi — onun qorxmuş gözləri, son aylarda getdikcə necə daha çox içinə çəkildiyi.
O vaxt inanmaq istəmirdim ki, onun başına ciddi bir şey gəlir…
Və həmin anda anladım: qızım öz istəyi ilə getməyib. O, həyatımda ən yaxın bildiyim insanın qurbanı olub.
