Yaşlı qadın elə bilirdi ki, övladlığa götürdüyü qızı onu qocalar evinə aparacaq… Amma onu tamamilə başqa bir şey gözləyirdi.
Marqaret Uilson ön oturacaqda əyləşmişdi, dizlərinin üstündə kiçik çantasını ehtiyatla tutaraq.
Onun 83 yaşı vardı. Bir vaxtlar qırmızı olan saçları gümüşü rəng almış, üzü isə illərin yumşaq izlərini daşıyırdı. Pəncərədən isə onun demək olar ki, yarım əsrini keçirdiyi məhəllənin tanış küçələri bir-bir göz önündən ötürdü.
Yanında övladlığa götürdüyü qızı Liza oturmuşdu. Bir vaxtlar, yeddi yaşlı qızcığaz ikən, Liza kədərli gözlərlə və sakit xasiyyəti ilə onun evinə gəlmişdi. Marqaret onu öz doğma övladı kimi qəbul etmiş və illər ərzində onlar həqiqi bir ailəyə çevrilmişdilər. İndi isə Liza ağıllı, güclü və qayğıkeş bir qadın olmuşdu.
— Ana, rahat oturmusan? — deyə Liza ona baxaraq soruşdu.
— Hər şey yaxşıdır, əzizim — deyə Marqaret cavab verdi, baxmayaraq ki, ürəyində nigarançılıq hiss edirdi.
Bağajda ən vacib əşyalarla dolu kiçik bir çamadan var idi: şəkillər, kitablar, bir neçə xatirə. Digər hər şey artıq paylanmış və yığılmışdı. Marqaret əmin idi ki, bu gün qızı onu qocalar evinə aparır.
Onlar sükut içində gedirdilər, tanış yerlərin yanından keçərək — Marqaretin uzun illər könüllü işlədiyi kitabxana və Lizanı yelləncəklərdə yellədiyi park.
— Yadındadır, məndən daha güclü yelləməyimi xahiş edirdin? — o sakitcə soruşdu.
— Əlbəttə! Əvvəl deyirdin: “çox hündür olmasın”, amma sonra elə özün güclü itələyirdin ki, sevincdən qışqırırdım — Liza gülümsədi.
Birdən Marqaret gördü ki, onlar qocalar evinə aparan döngəni ötüb keçdilər.
— Sən yolu səhv saldın, biz buradan dönməliydik — dedi ehtiyatla.
— Yox, ana, bu gün başqa yerə gedirik — Liza mülayimliklə və sirli bir təbəssümlə cavab verdi.
Bir neçə dəqiqədən sonra maşın ağ pəncərə qapaqları və eyvanında gülləri olan rahat mavi bir evin qarşısında dayandı. Qapıda isə Lizanın əri, Devid, onları gözləyirdi.
— Evə xoş gəlmisən, Marqaret! — o gülümsəyərək dedi.
Evin içində Marqaret öz tanış əşyalarını gördü: kreslo, sevimli kitabları, şəkilləri, hətta öz əlləri ilə tikdiyi örtükləri. Liza ona rahatlıq və təhlükəsizlik üçün xüsusi uyğunlaşdırılmış hamamı olan ayrıca otaq göstərdi.
— Ana, biz heç vaxt səni qocalar evinə verməyi düşünməmişik — dedi Liza, onun əlindən tutaraq. — Biz bu evi aldıq və hər şeyi elə qurduq ki, sən bizə yaxın yaşaya biləsən. Burada müstəqil olacaqsan, amma tək yox.
İkiz nəvələr, Emma və Ceykob, içəri qaçdılar.
— Nənə, mənə sənin peçenyelərini bişirməyi kim öyrədəcək? — Emma onu qucaqladı.
— Mən isə sənin bağla bağlı məsləhətlərini gözləyirəm! — deyə Ceykob əlavə etdi.
Marqaret göz yaşlarını saxlaya bilmədi.
— Mən sizin üçün yük olmaq istəmirəm — pıçıldadı.
— Ana, sən həmişə deyirdin: ailə rahatlıq deyil, bir yerdə olmaqdır — dedi Liza onu xatırladaraq. — Bir vaxtlar sən məni seçdin, indi isə biz səni seçirik.
Axşam bütün ailə böyük masanın ətrafında toplandı. Ev gülüşlə dolmuşdu, uşaqlar danışırdı, Marqaretin ürəyi isə istiliklə doldu. O anladı: həqiqi ev divarlar deyil, yanında olan insanlardır.
Yatmazdan əvvəl qızına pıçıldadı:
— Mən o qədər qorxurdum ki, artıq lazım olmayacağam, amma gördüm ki, hələ də gərəkli ola bilərəm.
— Sən həmişə bizim üçün bir nemət olmusan, ana — Liza gülümsədi.
Və yeni otağında yuxuya gedərkən, Marqaret həyatının davam etdiyini və sevgisi ilə qurduğu ailə ilə hələ də bir çox xoşbəxt anların onu gözlədiyini hiss etdi.
