Zeynəb anadan olandan bəri işığı görməmişdi — o kor idi, amma həssas ürəyi və dərin daxili dünyası vardı.
Xarici görünüşün böyük əhəmiyyət kəsb etdiyi bir ailədə öz yerini tapmaq onun üçün çətin idi. Bacıları tez-tez diqqət mərkəzində olurdu, Zeynəb isə daha çox özünə qapalı və sakit böyüyürdü.
Zeynəbin anası onun beş yaşı olanda vəfat etdi və o vaxtdan evdə istilik azaldı. Atası, qayğı və kədərlə dolu, qızından uzaqlaşdı. O, xüsusi ehtiyacları olan uşağa necə yanaşacağını bilmirdi və get-gedə onunla əlaqədən qaçırdı. O zalım deyildi — sadəcə, ona necə dəstək olmağı bilmirdi.
Zeynəb 21 yaşına çatanda, onların evinə bir səyyah qapı döydü. Adı Yusza idi. Sadə geyinmişdi və qeyri-adi hörmətlə danışırdı. Deyirdi ki, Zeynəb haqqında eşidib və onu yaxından tanımaq istəyir. Onun məhdudiyyətləri onu qorxutmadı — əksinə, onun səsi, sakitliyi və düşüncələrinin aydınlığı onu valeh etdi.
Atası əvvəlcə tərəddüd etdi, amma Yuszanın səmimiyyətini görüb görüşə razılaşdı. Bir neçə həftə sonra Yusza Zeynəbin əlini istədi. Qız da həmin adamın kim olduğunu öyrənmək istəyirdi — və hər şey nisbətən tez baş versə də, onun yanında rahatlıq hiss edirdi.
Nikah sadə, demək olar ki, ev şəraitində idi. Zeynəb onun üzünü görməsə də, səsində və jestlərində yaxşılığı hiss edirdi.
Nikahdan sonra kəndin kənarında kiçik bir evə köçdülər. Ev sadəydi, amma Yusza ona — və ona qarşı — həssaslıqla qulluq edirdi. Ona günəşin doğuşunu təsvir edir, quşların nəğməsindən danışır, ətri yayılan çay dəmləyir və hər axşam yüksək səslə oxuyurdu.
Onun yanında özünü lazım olan, eşidilən və əhəmiyyətli hiss edirdi. Zeynəb həyatında ilk dəfə sadəcə kim olduğu üçün sevilməyin nə olduğunu hiss etdi.
Bir gün ondan soruşdu:
— Yusza, bizə gəlmədən əvvəl kim idin?
O susdu, sonra yumşaq şəkildə cavab verdi:
— Bir gün sənə deyəcəyəm. İndi ən vacibi birlikdə olmamızdır.
O, üzərində durmadı. Onun sevgisi onun keçmişindən asılı deyildi.
Amma bir gün tərəvəz almaq üçün bazara gedərkən təsadüfən keçmiş tanışla rastlaşdı və o, Zeynəbin fikrini dağıdan bir cümlə dedi:
— Onun əslində kim olduğunu bilirsən?
Evə qayıtdıqdan sonra sakit, amma qətiyyətlə Yuszaya soruşdu:
— Zəhmət olmasa, mənə həqiqəti söylə. Mən əsəbiləşmirəm, sadəcə bilmək istəyirəm.
Yusza onun yanına oturdu, əlindən tutdu və dedi:
— İstədim ki, məni olduğum kimi tanıyasan — titullar və xarici parlaqlıq olmadan. Mən bir əmirin oğluyam. Mən vəzifəmi yox, ürəyimi sevəcək birini tapmaq üçün sarayı adi bir insan kimi tərk etdim. Və səni tapdım.
Zeynəb susdu. İçində duyğuların dalğası qaynayırdı: təəccüb, sevinc, inamsızlıq.
— Niyə məhz məni seçdin? — soruşdu.
— Çünki sən gözləri ilə baxanlardan daha çox görürsən. Mənim içimdə bir insan gördün. Və o zaman başa düşdüm ki, öz qardaş ruhumu tapmışam.
Bir neçə gün sonra onların evinin önünə kral arabası gəldi. Yusza onun əlindən möhkəm tutaraq saraya apardı. Onun anası, kraliça, Zeynəbi təəccüblə qarşıladı, amma oğlu arvadına necə baxdığını görüb gülümsədi.
— O səni seçdiyinə görə, sən layiqsən. Ailəyə xoş gəlmisən.
Sarayda hər şey fərqli idi — gurultulu, zəngin, yad. Amma Yusza Zeynəbdən bir an belə ayrı düşmədi. Məclisdə elan etdi:
— Arvadım hörmət edilənə qədər — taxtı qəbul etməyəcəyəm.
Sükut düşdü. O sükutda Zeynəb anladı ki, həyatı dəyişib. Artıq o, bir zamanlar hesab etdikləri insan deyildi. O, sevən bir qadın idi. Titul yox, ürəklə şahzadə olmuşdu.
O, artıq bilirdi ki, əsl dəyər görünüşdə deyil, yaxşılıqda, hörmətdə və səmimiyyətdədir. Və hər insan sevgiyə layiqdir — dünyaya necə baxmasından asılı olmayaraq.
