Qarderobdakı köhnə əşyaları düzənləməyə qərar verdim — və bir sviterin üzərində qəribə, qırmızımtıl tükcüklər tapdım. Sonradan öyrəndiklərim, geyimləri saxlama tərzimi tamamilə dəyişdirdi.
Çox adamda olduğu kimi, mənim də dolabımda uzun müddət açmadığım rəflər var idi. Orada illərlə geyinmədiyim isti paltarlar vardı: qışlar mülayim keçirdi, dəb dəyişmişdi, həyat isə daim irəliləyirdi, ona görə də qarderobu səliqəyə salmağa vaxt tapmırdım.
Yaxınlarda qərara gəldim ki, artıq geyinmədiyim hər şeyi gözdən keçirib ehtiyacı olanlara verim. Bu, əla fikir kimi görünürdü: paltarlar demək olar ki, yeniydi, təmiz və səliqəli. Bir neçə sviteri çıxardım — hər şey yaxşı görünürdü. Amma birində qəribə, qırmızımtıl tükcüklər gördüm: oval, yapışmış, azacıq qoxulu. Toxunanda adi sap və ya tük kimi deyildi — daha sərt idi, sanki quru çirk.
Əvvəlcə düşündüm ki, bu təsadüfi bir şeydir — bəlkə uşaqlar vaxtilə parkdan hansısa toxumlar gətirib, ya da illərlə toplanmış toz və çirkdir. Amma içimdə nəsə bir narahatlıq hiss etdim. Bunu görməməzlikdən gəlməməyi və bunun nə ola biləcəyini öyrənməyi qərara aldım.
İnternetdə məlumat axtarmağa başladım, şəkilləri müqayisə etdim və başa düşdüm ki, çox güman ki, qarderobda vaxtilə gəmiricilər olub. Yəqin siçanlar sakit bir yer axtarıb oraya giriblər — axı bu, dolabın ən uzaq, qaranlıq və uzun müddət toxunulmayan küncü idi. Həmçinin yadıma düşdü ki, bir neçə il əvvəl oraya gəmiricilərə qarşı vasitə qoymuşdum, amma sonra tamamilə unutmuşdum.
O köhnə geyimlərin bəzilərində azca zədə vardı. Bir qolunda əvvəllər görmədiyim balaca bir deşik belə gördüm. Elə bil kimsə sapları və ya parçanı dartmağa çalışıb — çox güman ki, yuva düzəltmək üçün.
Artıq heç bir şübhəm qalmamışdı. Dolabın o hissəsində olan bütün əşyalardan dərhal qurtulmaq qərarına gəldim. Hətta ilk baxışda təmiz və sağlam görünənlərdən də — sadəcə ona görə ki, onların təhlükəsiz olduğuna əmin deyildim.
Dolabı tamamilə boşaltdım, sabunlu su ilə yudum, sonra sirkə və yumşaq dezinfeksiyaedici ilə sildim. Bir neçə gün açıq saxladım ki, yaxşıca hava alsın. Bütün qoxular yoxa çıxandan sonra paltarları yenidən yerləşdirməyə başladım — bu dəfə hermetik bağlanan qutularda.
O vaxtdan bəri, qapalı rəfləri mütəmadi olaraq yoxlamağa çalışıram. Ən azı mövsümdə bir dəfə paltarları çıxarıb səthləri silir, havalandırıram. Dolablara həmçinin təbii gəmirici və həşərat qovucular əlavə etmişəm — məsələn, lavanda və nanə torbacıqları. Bəzi şərfləri, yorğanları və mövsümi əşyaları isə indi hava keçirməyən konteynerlərdə saxlayıram — bu, təkcə tozdan qorumaqla qalmır, həm də yerə qənaət edir.
Başa düşdüm ki, “sakitcə bir yerdə qalan” bir şeyi unutmaq çox asandır. Amma bağlanmış bir dolabda da zamanla gözlənilməz şeylər ortaya çıxa bilər. Sonradan peşman olmaqdan isə, əvvəlcədən ehtiyatlı olmaq daha yaxşıdır.
Bu hadisə mənim üçün bir xatırlatma oldu: əşyalara qayğı göstərmək təkcə səliqə-sahman məsələsi deyil. Bu, evə, sağlamlığa, təmizliyə, hətta gələcəyə qayğıdır — çünki düzgün saxlanılan əşyalar hələ kiməsə lazım ola bilər. Sadəcə vaxtında onları xatırlamaq lazımdır.
