პატარძალი მაშინ გარდაიცვალა, როცა სტუმრებს ჯერ კიდევ არც კი ჰქონდათ დასრულებული შამპანურის დალევა.
ერთ წამს სამეჯლისო დარბაზში მუსიკა ჟღერდა, ბროლის ჭაღების ქვეშ ჭიქები ერთმანეთს ეჯახებოდა, სტუმრები კი ტელეფონებს მაღლა სწევდნენ, რათა ახალდაქორწინებულთა პირველი ცეკვა გადაეღოთ. მეორე წამს კი ის უკვე იატაკზე იწვა, თეთრ აბრეშუმსა და თეთრ ჰიჯაბში გახვეული, განათების ქვეშ უძრავად, ხოლო მისი თაიგული ხელთან ახლოს იყო დაჭმუჭნული.
შუაღამისთვის ის გარდაცვლილად გამოაცხადეს.
ღამის 2 საათისთვის კი უკვე მორგში იყო.
მზის ამოსვლისთვის კი საავადმყოფოში ყველა ინატრებდა, ნეტავ ეს დაფარული სახე არასოდესავის შეხებოდაო.
სასწრაფო დახმარების მანქანა სირენების გარეშე მოვიდა.
მისმა მაშუქებმა ერთხელ გაანათა წმინდა მერის საავადმყოფოს უკანა კედელი, შემდეგ კი ჩაქრა, როდესაც მანქანა სამსახურებრივი შესასვლელისკენ გაემართა, სადაც გარდაცვლილებს მანქანიდან გადმოჰყავდათ. მის უკან სამი შავი ავტომობილი მოდიოდა, რომლებიც ჯერ კიდევ თეთრი ლენტებითა და საქორწილო ყვავილებით იყო მორთული. ეს უფრო ჰგავდა საქორწილო მსვლელობას, რომელმაც რატომღაც არასწორი მიმართულებით გადაუხვია, ვიდრე სამგლოვიარო პროცესს.
პატარძალი საკაცით შეიყვანეს. მას ჯერ კიდევ საქორწილო კაბა ეცვა.
ფატა გულმოდგინედ ჰქონდა მკერდზე გადაკეცილი. თეთრი ჰიჯაბი სახის გარშემო იდეალურად იყო დამაგრებული. მეტისმეტად იდეალურად. თმის ერთი ღერიც კი არ ჩანდა. ქსოვილის არც ერთი კიდე არ იყო ჩამოცურებული. ხელებში თეთრი ვარდების თაიგული ეჭირა. ის უფრო ქალს ჰგავდა, რომელსაც საკუთარი ქორწილის ღამეს ეძინა, ვიდრე გარდაცვლილს.
მისი ქმარი ჩუმად მიჰყვებოდა გვერდით.
არ ტიროდა.
არ ყვიროდა.
არ ეხებოდა.
ის მხოლოდ უყურებდა, როგორ მიჰყავდათ თანამშრომლებს პატარძალი დერეფანში და ცივ ოთახში შეჰყავდათ. მისი სახე სრულიად ცარიელი იყო — იმ უცნაური, გაუგებარი გამომეტყველებით, რომელსაც ზოგჯერ მწუხარება იღებს, როდესაც ის ზედმეტად ცდილობს შოკს დაემსგავსოს.
ემილიმ ის მაშინვე შეამჩნია.
მორგში ღამის ცვლაში მუშაობა სამ თვეზე ნაკლები ხნის წინ დაიწყო. საკმარისად დიდი ხანი იყო გასული, რომ დაფარული გვამების დანახვაზე აღარ შეხტოდა. მაგრამ არც ისე დიდი დრო იყო გასული, რომ საკუთარ ინტუიციას აღარ ნდობოდა.
სწორედ ვიღაცის მწუხარებაში ჩაძირული ადამიანების ფონზე მიიქცია მისი ყურადღება საქმრომ.
პატარძლის დედას დამამშვიდებელი ჰქონდა მიცემული და ცხვირსახოცში ტიროდა. ორი მეჯვარე ქალი ცრემლებით ერთმანეთს ჩახუტებოდა. ერთი ხანდაზმული მამაკაცი გამუდმებით იმეორებდა, რომ გოგონა სულ რამდენიმე წუთის წინ იცინოდა.
მაგრამ საქმრო დუმდა.
ზედმეტად დუმდა.
მან საბუთებს მშვიდი, მტკიცე ხელით მოაწერა ხელი.
სანამ წავიდოდა, მხოლოდ ერთი რამ თქვა:
„გთხოვთ, სახე არ გადაუშალოთ.“
როდესაც ოჯახი საბოლოოდ გაიყვანეს, ცხედარი იქ დარჩა.
დოქტორმა კარტერმა პატარძალს ძლივს შეხედა, შემდეგ საბუთები შეამოწმა, მიღების დოკუმენტებს ხელი მოაწერა და ემილი ცივ ოთახში მარტო დატოვა.
ოთახში ისევ სიჩუმე ჩამოწვა.
ემილი ფოლადის მაგიდის გვერდით იდგა.
მას ადრეც უნახავს ზედოზირების შემთხვევები. დახრჩობა. ავტოავარიები. კრუნჩხვები. გულის შეტევები. სიკვდილი ადამიანებს სწრაფად ცვლის. ჯერ ფერი ქრება. შემდეგ სითბო. ბოლოს კი სხეულის სირბილე.
ამ გოგონას კი თითქმის არაფერი ჰქონდა დაკარგული.
ემილი უფრო ახლოს მივიდა.
პატარძლის კანი ფლუორესცენტური განათების ქვეშ ზედმეტად თბილად გამოიყურებოდა. არ იყო ნაცრისფერი. არ იყო ცვილისფერი. ტუჩები ფერმკრთალი ჰქონდა, მაგრამ ლურჯი არ იყო. ლოყის პატარა ნაწილი, რომელიც ჰიჯაბის კიდის ქვეშ ჩანდა, ჯერ კიდევ ოდნავ შეფერილი იყო, თითქოს სიცოცხლეს მისი სხეული ბოლომდე ჯერ კიდევ არ დაეტოვებინა.
ემილიმ წარბები შეკრა.
მორგში ყოველთვის ციოდა.
აქ ცხედრები სწრაფად ცივდებოდა.
ემილიმ ხელი ჩამოწია და პატარძლის ხელი შეეხო.
შემდეგ მაშინვე უკან გასწია.
თბილი იყო.
არა ცხელი.
მაგრამ რაღაც არასწორი იყო.
ნელა, ამჯერად უფრო ფრთხილად, ისევ შეეხო მაჯას.
კანი რბილი იყო.
არ იყო გამაგრებული.
არ იყო ცივი.
საკმარისად მკვდარი არ იყო.
სუნთქვა შეეკრა.
დაიხარა და პატარძლის გულმკერდს დააკვირდა.
არაფერი.
თავისთვის თქვა, რომ ეს მხოლოდ მოჩვენება იყო.
შემდეგ—
მოძრაობა.
იმდენად უმნიშვნელო, რომ კინაღამ ვერ შეამჩნია.
აწევა.
დაწევა.
ემილი გაქვავდა.
დაიხარა და ყური პატარძლის გულმკერდს მიადო.
თავიდან მხოლოდ სიჩუმე გაიგონა.
შემდეგ—
ბაგაბუგი.
სუსტი.
ღრმა.
იმდენად ნელი, რომ მისი გამოტოვება ადვილი იყო.
მაგრამ იქ იყო.
გულისცემა.
ემილი ისე სწრაფად უკან დაიხია, რომ მის უკან მდებარე ლითონის ურიკას შეეჯახა. ინსტრუმენტები იატაკზე ხმაურით დაეცა. პულსი ყელში ძლიერად უცემდა.
სასწრაფო დახმარების ტელეფონისკენ გაიწია.
შემდეგ კი გაჩერდა.
რადგან რაღაც სხვამ მიიქცია მისი ყურადღება.
ჰიჯაბმა.
ის უბრალოდ პატარძლის თმას არ ფარავდა.
ის მისი სახის ფორმას მალავდა.
ემილიმ ისევ დახედა საბუთებს.
ამინა რაჰმანი.
ქალი.
ოცდაოთხი წლის.
შემდეგ მაგიდაზე დაწოლილ დაფარულ სახეს შეხედა.
ქსოვილის ქვეშ გამოჩენილი ყბა უცნაურად გამოიყურებოდა.
ზედმეტად ფართო.
ზედმეტად მძიმე.
ხელები აუკანკალდა, როდესაც პირველ სამაგრს მიაწვდა.
ერთი სამაგრი მოსწყდა.
შემდეგ მეორე.
შემდეგ მესამე.
ქსოვილი იმდენად გადაიწია, რომ ლოყის კანი გამოჩნდა.
ემილიმ სუნთქვა შეწყვიტა.
და რაც მან ჰიჯაბის ქვეშ დაინახა, მიხვდა, რომ ეს უბრალოდ პატარძალი არ იყო, რომელიც სიკვდილად ნაადრევად გამოაცხადეს.
ეს რაღაც გაცილებით უარესი იყო.
რა დაინახა მან?
და რა მოხდა სინამდვილეში იმ ქორწილში?
გაგრძელება კომენტარებშია 👇
ნაწილი 2
ემილის თითები ბოლო სამაგრზე გაუშეშდა.
ერთი წუთით მოძრაობაც კი არ შეეძლო.
შემდეგ ქსოვილი კიდევ ცოტათი გადაწია.
ჰიჯაბის ქვეშ არსებული სახე ამინა რაჰმანის სახე არ იყო.
ეს ახალგაზრდა პატარძლის სახე არ იყო.
ეს ქალის სახეც კი არ იყო.
ეს მამაკაცი იყო.
ზრდასრული მამაკაცი.
მისი ყბა უხეში და მძიმე იყო. წვერი ცუდად ჰქონდა გაპარსული და კანზე მუქი ჩრდილი დარჩენოდა. ყურთან ახლოს ემილიმ პატარა ნაწიბური დაინახა, ხოლო საქორწილო კაბის მაქმანებიანი საყელოს ქვემოთ შავი ტატუს კიდე ჩანდა.
საბუთები ხელიდან გაუვარდა.
ამინა რაჰმანი.
ქალი.
ოცდაოთხი წლის.
მაგრამ მაგიდაზე მყოფი ადამიანი მამაკაცი იყო.
ემილი უკან დაბარბაცდა. გული ისე ძლიერად უცემდა, რომ თითქმის არაფერი ესმოდა.
ამ დროს კარის სახელური ამოძრავდა.
„მის უოლშ?“ — დერეფნიდან საქმროს ხმა გაისმა. „ყველაფერი მზად არის?“
ემილიმ პასუხი არ გასცა.
ხელი კედლის პანელისკენ წაიღო და ცივი ოთახის კარი ჩაკეტა.
გარეთ საქმრო შეჩერდა.
„მის უოლშ?“
ახლა მისი ხმა შეცვლილი იყო.
უფრო დაბალი.
უფრო მკვეთრი.
ემილიმ ტელეფონს ხელი სტაცა.
„დაცვა,“ — ჩურჩულით თქვა მან. „ახლავე მოდით მორგში. და პოლიციას დაურეკეთ.“
კარის მიღმა სიჩუმე ჩამოწვა.
შემდეგ საქმრომ ჩუმად თქვა:
„მისი სახე არ უნდა გადაგეშალათ.“
სწორედ მაშინ მიხვდა ემილი.
ეს შეცდომა არ იყო.
ეს გეგმა იყო.
რამდენიმე წუთის შემდეგ დაცვის თანამშრომლები დერეფანში შევარდნენ. საქმრომ გაქცევა სცადა, მაგრამ ორმა მცველმა ის სამსახურებრივი გასასვლელის მახლობლად შეაჩერა. მას არ უყვირია. წინააღმდეგობა არ გაუწევია.
უბრალოდ გაფითრდა.
როდესაც პოლიცია მოვიდა, მათ ჯერ საავადმყოფოს კამერების ჩანაწერები შეამოწმეს, შემდეგ კი იმ სასტუმროს კამერებიც, სადაც ქორწილი ტარდებოდა.
და სიმართლემ ნაწილ-ნაწილ დაიწყო გამოვლენა.
საქორწილო კაბაში გამოწყობილ მამაკაცს ქარიმ ნაჯარი ერქვა.
ის ამინას ნათესავი არ იყო.
არც სტუმარი ყოფილა.
ის იყო ადამიანი, რომელიც საქმროს ოჯახს ყალბი დოკუმენტების მომზადებაში ეხმარებოდა.
ამინამ ყველაფერი პირველი ცეკვის დაწყებამდე აღმოაჩინა.
მის ქმარს ის სიყვარულით არ მოუყვანია ცოლად.
მის ოჯახს ამინას მემკვიდრეობა სურდა.
იმ ღამეს ამინამ გაიგონა, როგორ საუბრობდნენ იმ საბუთებზე, რომლებსაც ქორწილის შემდეგ ხელი უნდა მოეწერა. პანიკაში ჩავარდა და გაქცევა სცადა.
მაგრამ გააჩერეს.
ქარიმი მას პატარძლის ოთახში დაემუქრა. ჩხუბის დროს ის წაიქცა, თავი შუშის მაგიდას დაარტყა და გარდაიცვალა.
საქმროს ოჯახს ახლა ერთი გარდაცვლილი მამაკაცი ჰყავდა.
და ერთი ცოცხალი პატარძალი, რომელმაც ძალიან ბევრი იცოდა.
ამიტომ ამინა დამალეს.
ქარიმის სხეულს ამინას საქორწილო კაბა ჩააცვეს, სახე მისი ჰიჯაბით დაუფარეს, მჭიდროდ დაუმაგრეს და პანიკის დროს დარბაზში შეიტანეს.
ყველამ თეთრი კაბა დაინახა.
ყველამ ჰიჯაბი დაინახა.
მაგრამ სახე არავის დაუნახავს.
მზის ამოსვლისთვის პოლიციამ ამინა ქალაქგარეთ, ძველ სახლში ჩაკეტილი იპოვა. ის სუსტი და შეშინებული იყო, მაგრამ ცოცხალი.
როდესაც კარი გაუღეს, პირველი რაც იკითხა, იყო:
„ვინმემ ცხედარი შეამოწმა?“
მოგვიანებით ემილიმ ეს სიტყვები გაიგონა და ჩუმად ჩამოჯდა.
რადგან, საქმროს თხოვნას რომ დამორჩილებოდა…
იმ სამაგრებს რომ არასოდეს შეხებოდა…
მთელი მსოფლიო დაიჯერებდა, რომ ამინა გარდაცვლილი იყო.
ხოლო ნამდვილი პატარძალი შეიძლებოდა სამუდამოდ გამქრალიყო.
იმ ღამეს წმინდა მერის საავადმყოფოში ყველა იმ მორგის თანამშრომელზე საუბრობდა, რომელმაც ერთი უცნაური დეტალი შეამჩნია.
არა სისხლი.
არა კივილი.
არა აღიარება.
მხოლოდ ჰიჯაბი, რომელიც ზედმეტად მჭიდროდ იყო დამაგრებული იმ სახის გარშემო, რომლის გახსნაც ვიღაცას არასოდეს სურდა.
