როდესაც ახალი პატიმარი ქალთა ციხეში მივიდა, ბევრმა მაშინვე შეამჩნია იგი.
ახალგაზრდა ქალი უჩვეულოდ გამოიყურებოდა. ხელები, კისერი და მკერდის ნაწილი ტატუებით ჰქონდა დაფარული. თითქმის არავის ელაპარაკებოდა, იშვიათად სწევდა თვალებს მაღლა და ყოველთვის განმარტოებით იყო.
პატიმართა უმეტესობას ახალმოსულებზე საუბარი უყვარდა, მაგრამ ამ გოგონაზე ჭორაობისთვის მათ ბევრი არაფერი ჰქონდათ. იგი მშვიდად ასრულებდა მცველების მითითებებს, არასდროს ქმნიდა პრობლემებს და საერთოდ არ ჩანდა დაინტერესებული მეგობრების შეძენით.
მისი სახელი ლექსი იყო.
იმ ციხეში არსებობდა ერთი წესი, რომელსაც ყოველი ახალმოსული ძალიან სწრაფად სწავლობდა.
იქ იყო ქალი, რომლისაც თითქმის ყველას ეშინოდა.
მისი სახელი ბრენდა იყო.
მისი დანახვისთანავე ბევრი პატიმარი თვალებს დაბლა ხრიდა და ცდილობდა, გზაზე არ გადაჰყროდა. იგი უზარმაზარი და ძალიან ძლიერი იყო და წლების განმავლობაში სხვა ქალების ცხოვრებას ჯოჯოხეთად აქცევდა.
ზოგი პატიმარი მის ტანსაცმელს რეცხავდა. სხვები მის საკანს ასუფთავებდნენ. ბევრს კი საკუთარი საკვების ნაწილი მისთვის მიჰქონდა, უბრალოდ იმიტომ, რომ ეშინოდათ, რა მოხდებოდა, თუ უარს ეტყოდნენ.
ბრენდას უყვარდა ადამიანების ყველას თვალწინ დამცირება და დროთა განმავლობაში მან მთელ ციხეს გააგებინა, რომ მასთან კამათს, როგორც წესი, ცუდი დასასრული ჰქონდა.
რამდენიმე დღის განმავლობაში ლექსი ახერხებდა, ბრენდას არ შეხვედროდა.
მაგრამ ერთ შუადღეს, სადილის დროს, ყველაფერი შეიცვალა.
ციხის სასადილო ხალხით იყო სავსე. ქალები გრძელ მეტალის მაგიდებთან ისხდნენ, ჭამდნენ და ერთმანეთში ჩუმად საუბრობდნენ.
ლექსი კუთხესთან მარტო იჯდა და მშვიდად მიირთმევდა თავის საჭმელს.
სწორედ მაშინ შეამჩნია იგი ბრენდამ.
მან რამდენიმე წამით ოთახის მეორე მხრიდან უყურა ლექსის, ოდნავ ჩაიღიმა და შემდეგ ნელა გაემართა მისი მაგიდისკენ.
ახლოს მყოფი ქალების საუბარი თანდათან შეწყდა.
რამდენიმე პატიმარმა ჭამა შეწყვიტა.
ყველამ იცოდა, რა ხდებოდა ხოლმე, როდესაც ბრენდა ახალ მსხვერპლს ირჩევდა დასაჩაგრად.
იგი პირდაპირ ლექსის წინ გაჩერდა და მის ლანგარს დახედა.
„მომეცი შენი საჭმელი.“
ლექსიმ ნელა ასწია თავი.
„ეს ჩემი საჭმელია. შენიც აიღე.“
ახლოს მყოფმა რამდენიმე ქალმა მაშინვე ერთმანეთს გადახედა.
ბრენდას ასე არავინ ელაპარაკებოდა.
ბრენდამ თვალები მოჭუტა.
„ჯერ კიდევ მშია. მომეცი. სადილის გარეშე გაძლებ.“
ლექსის ხმა არ აუწევია.
„არა.“
სასადილო თითქმის მთლიანად დადუმდა.
ბრენდა მიჩვეული იყო, რომ პირველი გაფრთხილების შემდეგ ადამიანები ემორჩილებოდნენ, და მშვიდმა უარმა იგი ყვირილზე მეტად გააბრაზა.
მან ლექსის მეტალის ლანგარს ხელი დაავლო და ძალით თავისკენ გამოსწია.
საჭმელი იატაკზე გადმოიყარა.
ბრინჯი, ბოსტნეული და ხორცი ფილებზე მიმოიფანტა.
ბრენდა კმაყოფილი ღიმილით დახედა ლექსის.
„საერთოდ იცი, ვინ ვარ?“
ლექსი ისევ მჯდომარე დარჩა.
„დაიჩოქე“, — უთხრა ბრენდამ. „პატივისცემას გასწავლი.“
ლექსი არ განძრეულა.
ბრენდა ელოდებოდა.
მაგრამ ისევ არაფერი.
სწორედ მაშინ დაკარგა საბოლოოდ მოთმინება.
მან ლექსის მხარში ხელი ჩაავლო და სცადა, სკამიდან ძალით ჩამოეთრია.
რამდენიმე პატიმარმა სახე გვერდზე მიაბრუნა, რადგან დარწმუნებულები იყვნენ, რომ უკვე იცოდნენ, როგორ დასრულდებოდა ეს ყველაფერი.
ბრენდას ეგონა, რომ რამდენიმე წამში მშვიდი, ტატუებიანი ახალმოსული იატაკზე იქნებოდა და მის გაჩერებას შეევედრებოდა.
მას წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რომ დასამცირებლად ყველაზე არასწორი ადამიანი აირჩია.
რადგან ლექსი სულაც არ იყო ის, ვინც ციხეში ყველას ეგონა.
და სულ რამდენიმე წამში მთელი სასადილო გაიგებდა, რატომ არასოდეს ეტყობოდა მას ბრენდის შიში. 😱😮
ამ ისტორიის დანარჩენი ნაწილი აქ ვერ დავატევე. პირველ კომენტარში გავაზიარე, რა მოხდა, როდესაც ბრენდამ საბოლოოდ სცადა ლექსიზე თავდასხმა, რატომ მოახდინა იდუმალმა, ტატუებიანმა ქალმა რეაგირება სხვა პატიმრებისგან სრულიად განსხვავებულად და რა გააცნობიერა მთელმა სასადილომ სულ რამდენიმე წამში. წაიკითხეთ გაგრძელება ქვემოთ 👉👉‼️‼️⬇️⬇️
თუ ვერ ხედავთ, კომენტარების პარამეტრი „ყველაზე რელევანტურიდან“ „ყველა კომენტარზე“ შეცვალეთ. 👇👇
ნაწილი 2
ბრენდა რამდენიმე წამის განმავლობაში გაოცებული უყურებდა ლექსის და ვერ იჯერებდა, რომ ახალმოსული კვლავ უარს ამბობდა მის დამორჩილებაზე.
არავის არასდროს მოუყენებია მისთვის ასეთი შეურაცხყოფა ამდენი ადამიანის წინაშე და იცოდა, რომ თუ ახლა უკან დაიხევდა, დღის ბოლომდე მთელ ციხეში ამაზე ილაპარაკებდნენ.
„ბოლოჯერ გეუბნები“, — თქვა ბრენდამ კბილებში გამოცრილი ხმით. „დაიჩოქე.“
ლექსი სრულიად მშვიდად დარჩა.
ეს საკმარისი აღმოჩნდა.
ბრენდამ უცებ ხელი მოიქნია და სცადა, პირდაპირ სახეში დაერტყა.
რამდენიმე პატიმარმა შეჰკივლა.
ზოგიერთმა სახეც კი მიაბრუნა, რადგან დარწმუნებული იყო, რომ ახლა კიდევ ერთი ქალის სასტიკად ცემას იხილავდა.
მაგრამ დარტყმა მიზანს არ მოხვედრია.
უკანასკნელ წამს ლექსიმ თავი და ზედა ტანი იმდენად სწრაფად გადაწია, რომ ბრენდის მუშტმა უბრალოდ ცარიელ ჰაერში გაიარა.
ბრენდა ნახევარი წამით გაშეშდა.
შემდეგ ისევ სცადა.
ლექსიმ მეორე დარტყმასაც ისეთივე მარტივად აარიდა თავი.
ამ დროისთვის მთელი სასადილო დადუმებული იყო.
აღარავინ იცინოდა.
ყველა უყურებდა.
ბრენდა გაცოფდა.
იგი წინ გადახტა და ორივე ხელით ლექსის დაჭერა სცადა, რათა მხოლოდ თავისი ზომისა და ძალის გამოყენებით დაემარცხებინა.
სწორედ მაშინ შეწყვიტა ლექსიმ მისგან უბრალოდ თავის არიდება.
მან ბრენდის ხელი დაიჭირა, სხეულის წონა გადაიტანა და ბრენდის საკუთარი მოძრაობის ინერცია მის წინააღმდეგ გამოიყენა.
ერთი წამის შემდეგ უზარმაზარი ქალი იატაკზე დაეცა.
სასადილოში გაოგნებული შეძახილი გაისმა.
როგორც ჩანდა, ვერავინ ხვდებოდა, რა ნახეს ახლახან.
ლექსი მის გვერდით იდგა.
მას მძიმედ არ სუნთქავდა.
გაბრაზებულიც არ ჩანდა.
ის თითქმის ზუსტად ისეთივე მშვიდი ჩანდა, როგორიც ჩხუბის დაწყებამდე იყო.
ბრენდა, დამცირებული და გაცოფებული, წამოდგა და კვლავ სცადა თავდასხმა.
შედეგი თითქმის იგივე აღმოჩნდა.
რამდენიმე წამში ის ისევ იატაკზე აღმოჩნდა.
ამჯერად იქვე დარჩა.
ლექსის მოსვლის შემდეგ პირველად ჩანდა ბრენდა ნამდვილად დაბნეული და დაურწმუნებელი.
მან ტატუებიან ქალს ახედა და მძიმე სუნთქვას შორის ჰკითხა:
„ვინ ხარ?“
ლექსიმ მას დახედა.
„ვიღაც, ვისთანაც არასდროს უნდა დაგეწყო შარში ჩარევა.“
სწორედ მაშინ მიხვდა სასადილოში ყველა, რომ ლექსი მშვიდი იმიტომ კი არ იყო, რომ სუსტი იყო.
ის მშვიდი იყო იმიტომ, რომ ზუსტად იცოდა, რისი გაკეთება შეეძლო.
მისი მოძრაობები, ბრენდის კონტროლი პანიკის გარეშე და უხეში ძალის ნაცვლად ტექნიკის გამოყენება ერთ რამეს აშკარად აჩვენებდა.
ლექსის სერიოზული პროფესიული მომზადება ჰქონდა გავლილი.
არავინ იცოდა ზუსტად, სად ჰქონდა ეს ყველაფერი ნასწავლი, თავად ლექსის კი ამის შესახებ არასდროს არაფერი უთქვამს.
მან უბრალოდ აიღო ის, რაც მისი ლანგრიდან დარჩა, იატაკზე მიმოფანტულ საჭმელს დახედა და წავიდა.
მაგრამ იმ დღიდან მოყოლებული, ბრენდას მისი საჭმლისთვის ხელი აღარასოდეს უხლია.
არც სხვას.
