ყველაზე საშიშმა პატიმარმა, რომლისაც ციხის მცველებსაც კი ეშინოდათ, გადაწყვიტა ყველას წინაშე დაემცირებინა მზარეული ქალი, მაგრამ ქალის ერთმა საქციელმა მთელი ციხე შოკში ჩააგდო. 😲😨
ამ ციხის ყველაზე საშიშ პატიმარს ყველა იცნობდა. მცველებიც კი ცდილობდნენ, ზედმეტად არ შეეხედათ მისთვის თვალებში. მისი სახელი იყო ვიქტორ კრაინოვი, თუმცა აქ თითქმის არავინ მიმართავდა სახელით. მას მეტსახელად „ქარიშხალს“ ეძახდნენ. ამბობდნენ, რომ ეს სახელი ტყუილად არ ჰქონდა შერქმეული. სადაც ის ჩნდებოდა, იქ ყოველთვის პრობლემები, ჩხუბი და შიში იწყებოდა. ციხეში სასტიკი დანაშაულების სერიის გამო მოხვდა, რომელთა შესახებაც ხმები იმ პატიმრებს შორისაც კი დადიოდა, რომლებიც თავად მძიმე დანაშაულებისთვის იხდიდნენ სასჯელს. ზუსტად არავინ იცოდა ყველა დეტალი, მაგრამ ერთი შეხედვაც საკმარისი იყო იმის გასაგებად, რომ ეს ადამიანი მართლაც საშიში იყო.
ციხეში ისე იქცეოდა, თითქოს წესები მას საერთოდ არ ეხებოდა. სხვებს ართმევდა ნივთებს, ადამიანებს მორალურადაც და ფიზიკურადაც ამტვრევდა, და ვერავინ ბედავდა მისთვის წინააღმდეგობის გაწევას. მცველებიც კი ხშირად თვალს ხუჭავდნენ, ოღონდ მასთან კონფლიქტში არ შესულიყვნენ. პატიმრები ადგილსაც უთმობდნენ და საჭმელსაც.
იმ დღეს ყველაფერი ჩვეულებრივ დაიწყო. სადილის შემდეგ პატიმრები თავიანთ საქმეებს დაუბრუნდნენ, მაგრამ „ქარიშხალი“ უკმაყოფილო დარჩა. მოეჩვენა, რომ საკვები ძალიან ცოტა მისცეს. მიჩვეული იყო იმდენის აღებას, რამდენიც სურდა, და უარს არ აპირებდა შეჰგუებოდა.
რამდენიმე წუთში უკვე სამზარეულოსკენ მიდიოდა. კარი მკვეთრად გაიღო და ძლიერი ხმაურით კედელს მიეჯახა. შიგნით სამოქალაქო თანამშრომლები მუშაობდნენ — ჩვეულებრივი ადამიანები, რომლებიც ყოველდღე მოდიოდნენ საჭმლის მოსამზადებლად. მისი შესვლისთანავე ყველანი გაჩუმდნენ.
სწორედ მაშინ დაინახა იგი.
ნაზი ახალგაზრდა ქალი ნაცრისფერ ფორმაში მშვიდად მიატარებდა დიდ ქვაბს სუპით. ორთქლი მაღლა ადიოდა და სამზარეულოს საჭმლის სურნელით ავსებდა. ის თავდაჯერებულად მიდიოდა, თითქოს საერთოდ ვერ ამჩნევდა, ვინ ედგა წინ.
მან ირონიულად ჩაიცინა და ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა.
— ჰეი, კიდევ დამისხი. მშია.
გოგონას ნაბიჯიც კი არ აუჩქარებია. მშვიდად შეხედა.
— თქვენ ახლახან ისადილეთ. ეს არ შეიძლება. სხვები მშიერი დარჩებიან.
ერთი წამით სრული სიჩუმე ჩამოვარდა. სამზარეულოში ყველა გაშეშდა. აქამდე მასთან ასე მშვიდად არავის ელაპარაკა.
მისი სახე შეიცვალა. ღიმილი გაუქრა.
— არ მაინტერესებს. მშია. საჭმელი მომეცი… თორემ ინანებ.
გოგონას მზერა არ აურიდებია.
— წადით, თორემ დაცვას გამოვიძახებ.
ეს სიტყვები იმდენად მშვიდად და თავდაჯერებულად ჟღერდა, რომ ის გააცოფა.
— აბა, სცადე.
მომდევნო წამს მან ძლიერად დაარტყა. დარტყმა ძალიან ძლიერი იყო. გოგონამ წონასწორობა დაკარგა, ქვაბი ხელიდან გაუვარდა და ხმაურით დაეცა იატაკზე. ცხელი სუპი ყველა მიმართულებით დაიღვარა, ორთქლმა კი მთელი სამზარეულო დაფარა. თავადაც სველ იატაკზე მოცურდა და დაეცა.
სამზარეულოში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა. არავინ განძრეულა.
„ქარიშხალმა“ მხოლოდ ჩაიფრუტუნა, თითქოს ეს ჩვეულებრივი ამბავი ყოფილიყო. დაიხარა, ქვაბი აიღო და პირდაპირ იქიდან დაიწყო ჭამა, ირგვლივ მყოფებს საერთოდ არ აქცევდა ყურადღებას.
მას ეგონა, რომ გოგონა გატეხა და ყველაფერი შეეძლო, მაგრამ მზარეულის ერთმა საქციელმა ყველა შოკში ჩააგდო. 😱😲 ისტორიის გაგრძელება პირველ კომენტარშია. 👇👇
რამდენიმე წამის შემდეგ გოგონა ნელა წამოდგა იატაკიდან. ხელისგულით სახე მოიწმინდა, დახედა დაღვრილ სუპს, შემდეგ კი მას შეხედა.
არც ყვირილი, არც პანიკა. მშვიდად მიუახლოვდა. კაცმა თავიდან ვერც კი გაიგო, რა ხდებოდა.
მოულოდნელი მოძრაობით გოგონამ ქვაბი ხელიდან გამოსტაცა. შემდეგ წამს მისი დარტყმა ზუსტი და სრულიად მოულოდნელი აღმოჩნდა. უზარმაზარი კაცი შეტორტმანდა, წონასწორობა დაკარგა და მძიმე ხმით დაეცა სველ იატაკზე.
სამზარეულოში ვიღაცამ ჩუმად ჩაისუნთქა, მაგრამ ვერავინ გაბედა ხმის ამოღება.
გოგონა მის თავზე იდგა, ხელებში მტკიცედ ჩაებღუჯა ქვაბი.
— გითხარით, წესდებით ეს აკრძალულია.
მისი ხმა მშვიდად ჟღერდა, მაგრამ ისეთი თავდაჯერებულობა იგრძნობოდა, რომ ყველას უხერხულად ეჩვენებოდა.
ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა.
— ახლავე აიღე ტილო და ეს ყველაფერი გაწმინდე. თორემ კიდევ მიიღებ.
პირველად მთელი ამ დროის განმავლობაში „ქარიშხალს“ პასუხი მაშინვე არ გაუცია. იატაკზე იწვა და მას უყურებდა, თითქოს ცდილობდა გაეგო, რა მოხდა ახლახან.
იმ დღეს მთელმა ციხემ ერთი მარტივი ჭეშმარიტება გაიგო. ზოგჯერ ძალა არც სხეულის ზომაშია და არც კუნთებში. ზოგჯერ ნამდვილი ძალა იმ ადამიანშია, რომელსაც უბრალოდ არ ეშინია.
