ჩემმა საუკეთესო მეგობარმა ცოლად მოიყვანა ჩემი და, რომელსაც ბავშვობიდან სიარული არ შეეძლო. შემდეგ კი ის კინაღამ გარდაიცვალა ტყუპების გაჩენის დროს. სანამ ექიმები მისი სიცოცხლის გადასარჩენად იბრძოდნენ, მან ცარიელ დერეფანში გამიყვანა და ჩამჩურჩულა:
— დროა გაიგო, რატომ მოვიყვანე სინამდვილეში ცოლად.
რაც შემდეგ მითხრა, ყვირილი ამომახევინა.
მეჯვარის დაპირება
შვიდი წლის ვიყავი, როცა პირველად მივხვდი, რომ ჩემი და სხვებისგან განსხვავდებოდა — და რომ სამყარო მის მიმართ შეიძლება ძალიან სასტიკი ყოფილიყო.
ის ჩემზე ერთი წლით უმცროსი იყო. სამი წლის ასაკში მძიმე ავადმყოფობა გადაიტანა, რის შემდეგაც ფეხებმა ფუნქციონირება შეწყვიტა და მას შემდეგ მხოლოდ ინვალიდის ეტლით გადაადგილდებოდა.
მის სახეს ყოველთვის ღიმილი ეფინებოდა, როცა ვინმე მის სახელს სითბოთი წარმოთქვამდა.
ბავშვების უმეტესობა ასე არ იქცეოდა.
მას თითს იშვერდნენ, დასცინოდნენ და მანამ აბრაზებდნენ, სანამ თვალებზე ცრემლები არ მოადგებოდა.
მე მის წინ პატარა ფარივით ვდგებოდი, მუშტებშეკრული.
ბენი, ჩემი საუკეთესო მეგობარი, ერთადერთი ბიჭი იყო, რომელსაც არასოდეს შეუყოვნებია.
— როზი, ყოველთვის გეყოლება მე და ბენი, — ვეუბნებოდი.
იმდენჯერ ვუმეორებდი ამას, რომ ბოლოს თავადაც დაიჯერა.
ბენი ყოველთვის თავის გუნდში ირჩევდა, მაშინაც კი, როცა სხვა კაპიტნები თვალებს ატრიალებდნენ. ეზოს უსწორმასწორო ბილიკზე მის ეტლს მიაგორებდა და ერთხელაც არ დაუჩივლია.
მეოთხე კლასში მის ეტლთან მუხლებზე დადგა და ისეთი დაპირება მისცა, რომელიც მთელი ცხოვრება მახსოვს.
— როზი, როცა გავიზრდებით, გამოსაშვებ საღამოზე მე წაგიყვან. გპირდები.
როზიმ ტაში შემოჰკრა.
— გაიგონე? — მითხრა თითქმის სუნთქვაშეკრულმა ბედნიერებისგან. — ბენმა თქვა!
თავი დავუქნიე და გულში სითბო ჩამეღვარა, სანამ მივხვდებოდი, რას ნიშნავდა ეს.
წლები ერთმანეთს შეერწყა, როგორც ეს ბედნიერ წლებში ხშირად ხდება.
ბენი თითქმის ყოველდღე ველოსიპედით მოდიოდა ჩვენთან.
დედა მის ყოფნას ეგუებოდა. მამა კი გაზეთიდან თვალსაც ძლივს სწევდა, როცა ბენი სახლში შემოდიოდა.
მაგრამ როზი ყოველთვის ფანჯარასთან ელოდებოდა მისი ველოსიპედის საბურავების ხმას.
ჩვიდმეტი წლის რომ გავხდი, ბენთან საერთო მომავალზე ოცნება დავიწყე.
ეს არასოდეს მითქვამს ხმამაღლა. ეს მხოლოდ ჩუმი ოცნებები იყო, როცა გაკვეთილებს ვამზადებდი ან ძილის წინ თმას ვივარცხნიდი: ბენი, როზი და მე — სამუდამოდ ერთად.
მეგონა, ისიც იმავეს წარმოიდგენდა.
მაგრამ ერთ კვირა დღეს, როცა ოცდაორი წლის ვიყავი, ბენმა ჩვენს კარზე დააკაკუნა.
ხელში პატარა ხავერდის ბეჭდის კოლოფი ეჭირა.
გული ისე სწრაფად მიცემდა, რომ თავბრუ დამეხვა.
— შეიძლება როზის დაველაპარაკო? — მკითხა.
გაოცებულმა შევხედე.
— როზის?
პასუხის მოლოდინის გარეშე გვერდზე გავიწიე.
სამზარეულოს ფანჯრიდან დავინახე, როგორ დაიჩოქა ჩემი დის ინვალიდის ეტლის წინ, პომიდვრის კვლებს შორის.
ვხედავდი, როგორ აიფარა ორივე ხელი პირზე.
ვხედავდი, როგორ აქნევდა თავს ისე ძლიერ, რომ მისი ხუჭუჭა თმა ხტოდა.
იმ ღამეს ბალიშში ვტიროდი, რომ არავის გაეგონა.
თავში საშინელი ფიქრები მიტრიალებდა, რომელთა მერიდებოდა. შეუძლებელი იყო, ბენს ეფიქრა, რომ ის ჩემზე ლამაზი იყო. აუცილებლად სხვა მიზეზი ჰქონდა, რის გამოც ცოლად მოიყვანა.
ახლა, როცა უკან ვიყურები, მტკივა იმის გააზრება, რამდენად ახლოს ვიყავი მაშინ სიმართლესთან.
— ჩემი მეჯვარე იქნები, — მითხრა მან. — დამპირდი.
ჩემში რაღაც ნაწილი ისევ ელოდა, რომ ჩვენი მშობლები ამას შეეწინააღმდეგებოდნენ. მაგრამ ისინი მხოლოდ იღიმოდნენ და ამბობდნენ, რომ ბენი მასზე კარგად იზრუნებდა.
მეჯვარის დაპირება
ქორწილი მოკრძალებული იყო. ბენს ნაცრისფერი კოსტიუმი ეცვა და ტიროდა, როცა როზი ეტლით საკურთხევლისკენ მიჰყავდათ. ჩემი მშობლებიც ისევ იღიმოდნენ.
— სწორი არჩევანი გააკეთე, — უთხრა მამამ და მხარზე ხელი დაჰკრა.
ამ სიტყვებმა გული მატკინა.
ვუყურებდი, როგორ გაუკეთა ბენმა საქორწინო ბეჭედი როზის თითზე და ვფიქრობდი, ნუთუ ჩემი საუკეთესო მეგობარი სინამდვილეში არასოდეს მცნობია.
სამი წელი გავიდა.
დროთა განმავლობაში წყენა დავძლიე და შესანიშნავი მამაკაცი გავიცანი.
როზი და ბენი ქალაქის გარეუბანში მდებარე პატარა ყვითელ სახლში გადავიდნენ, რომელსაც ეტლისთვის პანდუსი ჰქონდა.
ყოველ დილით, ზუსტად ცხრის საათზე, როზი მირეკავდა და მიყვებოდა, რა ეცვა.
შემდეგ კი მოვიდა ზარი, რომელსაც ყოველთვის ველოდი.
— დედა გავხდები, — ჩამჩურჩულა როზიმ. — ტყუპები გვეყოლება.
ჩემი ბინის იატაკზე დავჯექი, ერთდროულად ვიცინოდი და ვტიროდი.
მთელი ცხოვრება როზის ეუბნებოდნენ, რომ ვერასოდეს იცხოვრებდა ჩვეულებრივი ცხოვრებით. ახლა კი დედა უნდა გამხდარიყო.
უნდა მცოდნოდა, რომ ასეთი დიდი ბედნიერება არასოდეს მოდის გამოცდის გარეშე.
ორსულობა ძალიან რთული იყო. ოცდამეთოთხმეტე კვირაში როზი სასწრაფოდ საავადმყოფოში გადაიყვანეს. ექიმებმა შემაშფოთებელი ინფორმაცია მოგვაწოდეს.
მისაღებში საათმა შუაღამე აჩვენა. ორმაგ კარს მივშტერებოდი, რომლის მიღმაც როზი გაუჩინარდა, და ვლოცულობდი, რომ ის კარგი ამბებით გახსნილიყო.
ბენი ჩემს გვერდით იჯდა და მუხლი ნერვიულად უთამაშებდა.
— ყველაფერი კარგად იქნება, — ჩავიჩურჩულე, უფრო საკუთარ თავს, ვიდრე მას. — როზი ძლიერია.
ბენმა ხელები თვალებზე აიფარა. მისი მკერდიდან ისეთი ხმა ამოვიდა, რომელიც ლოცვასა და ქვითინს შორის იყო.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ორმაგი კარიდან ექიმი გამოვიდა.
ბენი მაშინვე წამოდგა.
ექიმის სახემ ყველაფერი თქვა, სანამ ხმას ამოიღებდა.
— მან ძალიან ბევრი სისხლი დაკარგა. ბავშვების მდგომარეობის სტაბილიზება მოვახერხეთ, მაგრამ როზის მდგომარეობა კრიტიკულია. ყველაფერს ვაკეთებთ, რაც შეგვიძლია, თუმცა ყველაზე უარესისთვის უნდა მოემზადოთ.
ექიმი ისევ კარს მიღმა გაუჩინარდა.
ბენი გაუნძრევლად იდგა და ოდნავ ირწეოდა.
ზურგზე ხელი დავადე.
ჩემი საუკეთესო მეგობარი. ჩემი ძმა.
— ბენ, შემომხედე. როზიმ შენ აგირჩია, რადგან შენთან თავს უსაფრთხოდ გრძნობს. ახლა შენც მიეცი მას იგივე ძალა.
— ჩემი დაპირება… — ჩაიჩურჩულა.
სანამ ვკითხავდი, რას გულისხმობდა, ჩემკენ შემობრუნდა. მის თვალებში რაღაც ისეთი დავინახე, რაც ადრე არასოდეს შემიმჩნევია.
— შენთან უნდა ვილაპარაკო, — მითხრა. — აქ არა.
მან კიბესთან მდებარე პატარა, განმარტოებულ კუთხეში წამიყვანა.
— როზისთვის ერთი დაპირება მქონდა მიცემული, — თქვა ბენმა. — სანამ წაიყვანდნენ. მან მითხრა: „თუ აღარ გავიღვიძებ, ყველაფერი მოუყევი.“
ქურთუკის შიდა ჯიბეში ხელი ჩაიყო.
— დროა გაიგო, რატომ მოვიყვანე სინამდვილეში შენი და ცოლად.
კედელს მივეყრდენი, რომ არ წავქცეულიყავი.
— გთხოვ, ნუ გაანადგურებ იმ ოთხ წელს, რომლის განმავლობაშიც ვუყურებდი, როგორ იღიმოდა ჩემი და ისევ შენს წყალობით.
ყველა ბნელი ეჭვი, რომელიც წლების განმავლობაში გულში დავმარხე, ერთბაშად დაბრუნდა.
ეს ყველაფერი ფულის გამო გააკეთა. როზი იმიტომ მოიყვანა ცოლად, რომ ჩემთან ვერ იქნებოდა, და ის ჩემთან ყველაზე ახლო შემცვლელი იყო.
ბენმა ფურცელი ამოიღო და გამომიწოდა.
— დაპირება მივეცი და შევასრულებ. მაგრამ… ყველაფერი იმაზე ბევრად უარესია, ვიდრე წარმოგიდგენია, — თქვა მან. — ჯობია დაჯდე.
დოკუმენტის აღებისას თითები მიკანკალებდა.
პირველად იურიდიული კომპანიის ბლანკი შევნიშნე.
ეს მამაჩემის საადვოკატო ოფისს ეკუთვნოდა.
შემდეგ გადახდების გრაფიკი დავინახე.
ექვსნიშნა თანხა.
ფული, რომელიც ბენს როზის ცოლად მოყვანისთვის შეჰპირდნენ.
ჩემი მშობლების ხელმოწერები.
ბენის ხელმოწერა.
ყვირილი უნებურად აღმომხდა.
მეგონა, უკვე მივხვდი, რა მეჭირა ხელში.
მაგრამ სიმართლე გაცილებით რთული აღმოჩნდა.
მეჯვარის დაპირება
— ფული აიღე, რომ ჩემი და ცოლად მოგეყვანა?! — დავიყვირე.
— კიდევ რისი ახსნა შეგიძლია, ბენ?! — ჩემი ხმა დერეფანში ექოდ გაისმა. — ჩემი მშობლებისგან ფული აიღე, რომ როზიზე დაქორწინებულიყავი? ის ახლა სიცოცხლისთვის იბრძვის! შენ კი საკურთხეველთან მის გვერდით ჩეკით სავსე ჯიბით იდექი?!
ბენი კედელს ჩაჰყვა და იატაკზე ჩამოჯდა.
შემდეგ კი ისეთი რამ თქვა, რომ სუნთქვა შემეკრა.
ის ტიროდა.
— არც ერთი ჩეკი არ გამინაღდებია, — ჩაიჩურჩულა. — ყოველი გადარიცხვა, რომელსაც ისინი მიგზავნიდნენ, როზის სახელზე გახსნილ ანგარიშზე ირიცხებოდა. ბოლო დოლარამდე. ყველაფერს მიიღებს, როცა დასჭირდება. თითოეული ცენტი მას ეკუთვნის.
მინდოდა მისი დამეჯერებინა.
მართლა მინდოდა.
მაგრამ მაინც რაღაც არ მაძლევდა მოსვენებას.
— მაშინ რატომ მოაწერე ხელი? რატომ დაწერე შენი სახელი ასეთ საზიზღარ შეთანხმებაზე?
ბენმა მზერა იატაკზე გადაიტანა.
სახელი, რომელიც ახსენა, არაფერს მეუბნებოდა.
მაგრამ მისი წარმოთქმის მანერამ მუხლები მომეკვეთა.
ცივ ფილებზე მის პირდაპირ დავჯექი — ფეხები აღარ მიჭერდა.
— დედაშენმა ბროშურა მაჩვენა. მითხრა, რომ ორივე უკვე ზრდასრულები იყავით და როზი ტვირთად იქცა, რომლის ტარებაც თქვენს ოჯახში აღარავის უნდოდა.
— ეს სიმართლე არ არის. როზი არასოდეს ყოფილა ტვირთი. საჭირო რომ ყოფილიყო, მე თავად ვიზრუნებდი მასზე.
— ისინი ამას არასოდეს აპირებდნენ შენთვის ეთქვათ, — მისი ხმა იმდენად ჩუმი გახდა, რომ მის გასაგონად წინ გადავიხარე. — დედაშენმა თქვა: „ქეითი საკუთარ ცხოვრებას იმსახურებს. მას როზიზე ჯაჭვივით ვერ მივაბამთ.“
— მან ფინანსური შეთანხმება შემომთავაზა, რომ როზიზე მეზრუნა. ფულის გამო არ მომიწერია ხელი. იმიტომ მოვაწერე, რომ მიყვარს. იმიტომ, რომ მინდა ისეთი ცხოვრება ჰქონდეს, როგორსაც იმსახურებს.
ხელში დაჭერილ დაჭმუჭნილ დოკუმენტს დავხედე.
ერთი სიმართლე უდავო იყო.
ყველაფერი ჩემმა მშობლებმა დაგეგმეს.
— და როზიმაც იცოდა… — ვთქვი.
ბენმა თავი დამიქნია.
— ქორწილიდან ერთი წლის შემდეგ ვუთხარი. ვეღარ ვატყუებდი. ჯერ იტირა, მერე გაეცინა, ბოლოს კი მითხრა, რომ მაინც ჩემთან დარჩენა უნდოდა.
ცრემლებში გაეღიმა.
— რატომ არ მითხარი?
— როზიმ მთხოვა, არ მეთქვა. მითხრა, რომ ჩვენს მშობლებს ომს გამოუცხადებდი და ოჯახი დაინგრეოდა. ამ დაპირებას დღემდე ვიცავდი — სანამ კიდევ ერთი დაპირება არ მთხოვა.
ორივემ დერეფნის ბოლოს გავიხედეთ.
გამახსენდა, როგორ მოჰქონდა ბენს ყოველ სამშაბათს როზისთვის ყვავილები უმიზეზოდ. როგორ იცოდა ზეპირად მისი საყვარელი ფილმის ყოველი ფრაზა. როგორ არასოდეს ელაპარაკებოდა მას ზემოდან, როგორც ზოგი ინვალიდის ეტლში მყოფ ადამიანს ელაპარაკება.
მათი ქორწინება არასოდეს ყოფილა მოჩვენებითი.
მათი სიყვარული ნამდვილი იყო.
მაგრამ ჩემს მშობლებს ვერასოდეს ვაპატიებდი იმას, რაც გააკეთეს.
— ზუსტად ორი წუთის განმავლობაში მძულდი, — ჩავიჩურჩულე.
უცებ დერეფანში სწრაფი ნაბიჯების ხმა გაისმა.
ექიმი ჩვენსკენ მოდიოდა.
მის მზერაში რაღაც იყო, რაც მეუბნებოდა, რომ ისეთი ამბავი მოჰქონდა, რომლისთვისაც მზად არ ვიყავი.
…
რამდენიმე თვის შემდეგ, ტყუპების ნათლობის დღეს, ბიძაჩემმა ჭიქა ასწია.
— ზოგი მამაკაცი ქმარი ხდება, — თქვა მან. — ბენი კი მფარველი გახდა.
ოთახი ტაშის ხმამ გაავსო.
იმ წამს მივხვდი:
ჩვენი ნამდვილი ოჯახი სწორედ მაშინ დაიწყო.
