დილა ისე დაიწყო, როგორც ასობით სხვა დილა. მშვიდად, წყნარად, თითქმის უდარდელად. ჩვეულ საქმეებს ვაკეთებდი და არაფერ განსაკუთრებულს არ ველოდი, სანამ ტელეფონის ზარმა ეს სიმშვიდე არ დაარღვია.
ეკრანზე ჩემი ქალიშვილის სახელი გამოჩნდა.
მაშინვე ვიგრძენი, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. არა მისი სიტყვების გამო, არამედ მანამდეც კი, სანამ ლაპარაკს დაიწყებდა. დედას განსაკუთრებული ინტუიცია აქვს — შვილის ხმას რომ გაიგონებს, მაშინვე ხვდება, როცა რაღაც ცუდად არის.
— დედა… — ხმა აუკანკალდა. — ძალიან მჭირდება შენი დახმარება.
ის სწრაფად ლაპარაკობდა, თითქოს ეშინოდა, რომ შევაწყვეტინებდი, თითქოს ძალიან ცოტა დრო ჰქონდა.
— სასწრაფოდ მივლინებაში უნდა წავიდე. ყველაფერი მოულოდნელად მოხდა. შეგიძლია ტომის ორი კვირით მიხედო?
ერთი კითხვაც არ დამისვამს.
ტომი — ჩემი შვილიშვილი, ჩემი პატარა სამყარო. როცა ის ჩემთან იყო, ცხოვრება ყოველთვის უფრო მსუბუქი, ნათელი და თბილი ხდებოდა. მისი სიცილი სახლს ისე ავსებდა, თითქოს მზე ისევ ანათებდა. ვერ ვეტყოდი უარს და არც მინდოდა.
— რა თქმა უნდა, მოიყვანე, — მშვიდად ვუპასუხე.
მეორე მხრიდან ხანმოკლე სიჩუმე ჩამოვარდა.
ჩვეულებრივი საუბრისთვის ზედმეტად ხანგრძლივი.
— მადლობა… — ბოლოს თქვა და მძიმედ ამოისუნთქა, თითქოს ცრემლებს ან ტკივილს იკავებდა.
მაშინ ამას მნიშვნელობა არ მივანიჭე.
ნეტავ მაშინ მცოდნოდა…
რამდენიმე საათის შემდეგ მოვიდა.
ფანჯრიდან დავინახე, როგორ გადმოვიდა ნელა მანქანიდან, ტომი ხელში ეჭირა და თითქოს უკანასკნელ ძალებს იკრებდა. უბრალოდ დაღლილი კი არა — სრულიად გამოფიტული ჩანდა, თითქოს მრავალი ღამე არ დაეძინა.
ტომი მხიარულად მიქნევდა ხელს, იცინოდა, ვერაფერს ხვდებოდა და საყვარელ სათამაშოს გულში იხუტებდა.
ის კი…
თითქმის არ იღიმოდა.
ხელში დიდი ჩემოდანი ეჭირა.
ორი კვირისთვის მეტისმეტად დიდი.
თვითონვე შემოიტანა სახლში, კედელთან დადგა და რამდენიმე წამით ისეთი მზერით შეხედა, რომლის მნიშვნელობაც მაშინ ვერ გავიგე.
— თვითმფრინავზე დამაგვიანდება, — ზედმეტად სწრაფად თქვა.
ჩავეხუტეთ ერთმანეთს.
მაგრამ ეს სხვა ჩახუტება იყო.
მოკლე.
დაძაბული.
თითქოს ეშინოდა, კიდევ ერთი წამითაც დარჩენილიყო.
შემდეგ წავიდა.
კარი დაიხურა.
მანქანა დაიძრა.
სახლში სიჩუმე ჩამოვარდა.
ზედმეტად დიდი სიჩუმე.
ტომი უკვე ოთახებში დარბოდა, იცინოდა, სათამაშოებს აქეთ-იქით ყრიდა და უხაროდა, რომ ბებიასთან რჩებოდა. მე კი ვუყურებდი და საკუთარ თავს ვარწმუნებდი, რომ ყველაფერი კარგად იყო.
მაგრამ გულის სიღრმეში შფოთვა უკვე გაჩნდა.
პატარა, თითქმის შეუმჩნეველი, მაგრამ ჯიუტი.
იმ საღამოს რაღაც მოხდა, რამაც ყველაფერი შეცვალა.
ტომიმ წვენი გადაღვარა და ტანსაცმელი დაისვარა, ამიტომ ჩემი ქალიშვილის დატოვებულ ჩემოდანთან მივედი, რომ მისთვის სუფთა ტანსაცმელი ამომეღო.
თავიდან ყველაფერი სრულიად ბუნებრივად ჩანდა. პიჟამები, მაისურები, საფენები. ყველაფერი ძალიან მოწესრიგებულად იყო ჩალაგებული, თითქოს მართლაც ყველაფერი წინასწარ ჰქონდა დაგეგმილი.
მაგრამ რაც უფრო ღრმად ვათვალიერებდი ჩემოდანს, მით უფრო ძლიერდებოდა განცდა, რომ ეს ჩვეულებრივი მოგზაურობა არ იყო.
ვიპოვე ზამთრის ტანსაცმელი.
სქელი ქურთუკები.
შალის სვიტერები.
ქუდები, შარფები და ხელთათმანები.
შემდეგ — გაზაფხულის ტანსაცმელი.
და ბოლოს — ზაფხულისაც.
თითქოს ორი კვირისთვის კი არა, რამდენიმე თვისთვის ჩაელაგებინა. სეზონების ცვლისთვის. ხანგრძლივი არყოფნისთვის.
გავშეშდი.
კიდევ ერთხელ გადავუსვი ხელი ტანსაცმელს.
არა.
ეს შეუძლებელია.
მაგრამ ყველაზე მძიმე ჯერ კიდევ წინ იყო.
ცალკე ჩანთა მედიკამენტებით.
ინჰალატორი.
ალერგიის საწინააღმდეგო წამლები.
ხველების სიროფი.
სიცხის დამწევი.
ყველაფერი საგულდაგულოდ იყო მონიშნული და დალაგებული.
ზედმეტად საგულდაგულოდ.
ზედმეტად ფრთხილად.
ასე ბავშვს მოკლე მოგზაურობისთვის არ ალაგებენ.
ასე ალაგებენ მაშინ, როცა დარწმუნებული არ არიან, მომავალში ვინ და როგორ მოუვლის მას.
სუნთქვა შემეკრა.
ძებნა გავაგრძელე, სანამ კონვერტს არ მივაგენი.
ის ტანსაცმლებს შორის იყო დამალული.
ზედ ჩემი სახელი ეწერა — მისი ხელწერით.
გავხსენი.
და ადგილზე გავიყინე.
შიგნით დიდი თანხა იდო.
იმდენად დიდი, რომ სუნთქვა შემეკრა.
ეს მოგზაურობისთვის გადადებული ფული არ იყო.
ეს ხანგრძლივი მომავლისთვის იყო.
იმ შემთხვევისთვის, თუ უკან ვეღარ დაბრუნდებოდა.
და სწორედ იმ წამს რაღაც ჩემში დაიმსხვრა.
ხელები ამიკანკალდა.
ვუყურებდი ჩემოდანს, ტანსაცმელს და კონვერტს.
გააზრება ერთბაშად არ მოსულა — ნელ-ნელა დამაწვა, თითქოს ყინულოვანი წყალი გადამესხა.
ეს „ორი კვირა“ არ ყოფილა.
ეს იყო დამშვიდობება, რომელიც ჩვეულებრივ მოგზაურობად იყო შენიღბული.
მაშინვე დავურეკე.
არ მიპასუხა.
კიდევ ერთხელ დავრეკე.
ისევ სიჩუმე.
შეტყობინებების წერა დავიწყე.
„დამირეკე.“
„სად ხარ?“
„გთხოვ, მიპასუხე.“
მაგრამ მისი ტელეფონი დუმდა.
პირველ დღეს ჯერ კიდევ ვცდილობდი ყველაფრისთვის ლოგიკური ახსნა მომეძებნა — თვითმფრინავი, სამსახური, დაკავებული იქნებოდა.
მეორე დღეს ამის დაჯერება უკვე ძალიან მიჭირდა.
მესამე დღეს მის ზარს ისე ველოდი, როგორც გადარჩენას.
მაგრამ ის არასოდეს მოვიდა.
გავიდა ერთი კვირა.
შემდეგ — ორი.
ყოველ ჯერზე, როცა ტელეფონი ვიბრირებდა, გული მიჩერდებოდა, მაგრამ მაშინვე ისევ ჩამწყდებოდა, რადგან მისი ნომერი არ იყო.
აღარ მეძინა ნორმალურად.
ღამეებს სიბნელეში ვატარებდი, სახლის სიჩუმეს ვუსმენდი და ისევ და ისევ ჩვენს ბოლო საუბარს ვიხსენებდი.
ვცდილობდი, ფარული აზრი მეპოვა.
ნებისმიერი მინიშნება.
მაგრამ ვერაფერი ვიპოვე.
მხოლოდ მისი ხმა.
და ის უცნაური, აუხსნელი სიჩქარე.
მესამე კვირაში, როცა თითქმის შევეგუე იმას, რომ ვერ ვხვდებოდი, რა ხდებოდა, ტელეფონმა დარეკა.
ვიდეოზარი.
მისი სახელი.
გავშეშდი.
რამდენიმე წამი მხოლოდ ეკრანს ვუყურებდი და პასუხის გაცემა მეშინოდა.
ბოლოს ზარს ვუპასუხე.
და დავინახე ის.
ფერმკრთალი იყო. ძალიან გამხდარი. სრულიად განსხვავებული იმ ქალისგან, რომელსაც ვიცნობდი. როგორც კი ჩვენი თვალები შეხვდა, ტირილი დაიწყო.
თავიდან ვერ ვიგებდი, რას ამბობდა.
სიტყვები ცრემლებში წყდებოდა.
შემდეგ კი ყველაფერი ნელ-ნელა დალაგდა.
ავადმყოფობა.
დიაგნოზი, რომელსაც თვეების განმავლობაში მიმალავდა.
სასწრაფო მკურნალობა სხვა შტატში.
მისი ერთადერთი შანსი გამოჯანმრთელებისთვის.
და გაურკვევლობა.
არ იცოდა, გადარჩებოდა თუ არა.
არ იცოდა, დაბრუნდებოდა თუ არა.
სწორედ ამიტომ ჩაულაგა ტომის ნივთები ისე, თითქოს ყველა შესაძლო სცენარისთვის ემზადებოდა.
არ უნდოდა ჩემთვის ეთქვა.
არ უნდოდა, მისი სისუსტე დამენახა.
არ უნდოდა დამშვიდობება.
— არ შემეძლო… — იმეორებდა ცრემლებით. — უბრალოდ არ შემეძლო შენთვის ამის თქმა…
ვუსმენდი და ვგრძნობდი, როგორ ინგრეოდა ყველაფერი ჩემში.
— უნდა გეთქვა… — მხოლოდ ამის თქმა მოვახერხე.
მაგრამ თავი გააქნია.
— მეშინოდა, რომ მაშინ დამიწყებდით დამშვიდობებას… მე კი ამისთვის მზად არ ვიყავი.
შემდეგ დადგა მკურნალობის ხანგრძლივი კვირები.
მძიმე.
მტკივნეული.
მოლოდინით სავსე.
და ისევ სიჩუმე.
სანამ ერთ დღეს მოკლე ზარი არ შემოვიდა.
და რამდენიმე სიტყვამ ყველაფერი არ შეცვალა:
მკურნალობამ შედეგი გამოიღო.
ცოტა ხნის შემდეგ ის დაბრუნდა.
როდესაც ტომიმ კართან დაინახა, სიხარულისგან იყვირა და მისკენ გაიქცა, თითქოს ეშინოდა, რომ ისევ გაქრებოდა.
ის მუხლებზე დაეცა, ძლიერად ჩაიხუტა და ატირდა.
მე კი მათ გვერდით ვიდექი და ერთ მარტივ ჭეშმარიტებას მივხვდი:
ყველაზე მძიმე რამ, რაც ჩემი სახლის ზღურბლზე დატოვა, ის ჩემოდანი არ ყოფილა.
ეს იყო მისი შიში.
და მისი სიყვარული.
