Mən ezamiyyətə getməli idim ki, aviaşirkət uçuşun ləğv edildiyini elan etdi.
Hava şəraiti, texniki nasazlıq — dəqiq səbəb yox idi. Məyus olsam da, eyni zamanda içimdə zəif bir rahatlıq hiss edərək taksi çağırdım və evə qayıtdım. Ərim Eitanı təəccübləndirmək istədim. Son vaxtlar demək olar ki, görüşmürdük və sakit bir axşam ideal görünürdü.
Açarı qapının kilidinə salıb ehtiyatla açdım.
Dəhlizdə xalatımda bir qadın dayanmışdı. Saçları yaş idi, əlində isə bir fincan var idi. Sanki təsadüfi bir qonaqmışam kimi nəzakətlə gülümsədi.
— Ah — dedi. — Siz daşınmaz əmlak agentisiniz, elə deyilmi? Ərim dedi ki, evi qiymətləndirməyə gələcəksiniz.
Ürəyim sıxıldı, amma üzüm sakit qaldı.
— Bəli — deyə özümü asta səslə cavab verərkən eşitdim.
Heç bir şübhə göstərmədən kənara çəkildi.
— Əladır. O, duşdadır. Buyurun, baxa bilərsiniz.
Yavaş-yavaş içəri girdim. Ürəyim o qədər güclü döyünürdü ki, sinəmdən çıxacaq kimi idi. Hər şey… yad, amma eyni zamanda tanış görünürdü. Girişdə bizim heç vaxt sahib olmadığımız ayaqqabılar vardı. Diş fırçaları üçün qabda ikinci bir diş fırçası dururdu. Masanın üzərində isə Eitanın mənə heç vaxt gətirmədiyi təzə güllər vardı.
— Çox gözəl yerdir — dedim, peşəkar səslənməyə çalışaraq.
— Təşəkkür edirəm — deyə o, səmimi cavab verdi. — Bir neçə ay əvvəl bura köçmüşük.
“Birlikdə,” deyə düşündüm.
Başımı tərpədib guya qonaq otağına baxırmış kimi davrandım, halbuki beynimdə fikirlər qarışmışdı: indi onu ittiham etsəm, qadın qışqıracaq. Eitanı çağırsam, yalan danışacaq. Yalanın nə qədər dərin olduğunu öyrənməli idim.
– Mənə dey – sakitcə başladım – nə qədərdir birlikdəsiniz?
O güldü, sanki tələni başa düşmürmüş kimi:
– Birlikdə? Xeyr, nişanlıyıq. Üzüklə ölçü düzəltilir.
Düşüncələrim bir girdaba çevrildi.
Məni yataq otağına apardı, təmir planlarından danışaraq. Şkafın üzərində bir şəkil vardı — Eitan və o çimərlikdə. Tarix — keçən yay. Elə həmin vaxt o dedi ki, iş səfərinə gedəcək.
Hamam qapısı açıldı və cütlük çıxdı.
– Canım, sən… – Eitanın səsi eşidildi.
Məni görən kimi səssizləşdi.
Bir anlıq üzü ağardı, sonra diqqətli və hesablanmış göründü.
– Ah – tez dedi. – Tez gəldin.
Qadın ona çaşqın ifadə ilə tərəf döndü:
– Canım? Onu tanıyırsan?
Mən yavaş-yavaş faylı bağladım və üzümə gülümsədim, anlaşılmaz görünməyə çalışaraq.
– Bəli, biz bir-birimizi çox yaxşı tanıyırıq.
Eitan nəsə demək üçün ağzını açdı, amma ona imkan vermədim:
– Bəlkə tam geyinə bilərsən – sakitcə dedim. – Bir neçə dəqiqə çəkəcək.
O tərəddüd etdi, ümid edərək ki, gedəcəyəm, sonra başını tərpədib hamama qayıtdı.
Lily — özünü belə tanıtdı — utancaq şəkildə baxışını endirdi:
– Bağışlayın, bu… utanc vericidir.
– Nə var ki – yumşaq cavab verdim. – Kağız işləri üst-üstə düşəndə belə olur.
O rahatlaşdı və bu mənə əsas məlumat verdi: onun heç bir təsəvvürü yox idi.
Mən həqiqi agent kimi suallar verdim: kirayə şərtləri, ödənişlər, satış planları. Hər cavab sinəmdə düyün yaratdı.
Eitan mənim mənzilimi satışa çıxarmışdı — xəbərim olmadan. O, ilkin sənədlərdə mənim imzamı saxtalaşdırmışdı. Lily, Eitanın “şəffaflığı” ilə fəxr edərək, mənə onun dürüstlüyünü təmin edən yazışmalarını göstərdi.
Eitan geri dönəndə, solğun və gərgin, faylı bağladım.
– Mən sadəcə baxdım – dedim. – Sonra əlaqə saxlayacağam.
Qapıda Lilyyə tərəf döndüm:
– Bir şey daha. Mülkiyyət sənədlərini yoxlaya bilərsən? Sadəcə, mənzil kimin adına olduğunu təsdiqləmək üçün.
Eitan qəzəbləndi:
– Lazım deyil!
Lily qaşlarını çatdı:
– Niyə yox?
– Çünki – sakitcə dedim – mənzil yalnız mənim adıma qeyd olunub.
Sükut. Lilyin üzü yavaş-yavaş dəyişdi, həqiqəti anladıqca.
– Nə?
Ona vizit kartımı verdim — həqiqi, corporate compliance işimdən.
– Mən agent deyiləm – dedim. – Mən onun həyat yoldaşıyam.
Eitan mənə hücum etdi. Lily geri çəkildi, şoka düşmüşdü:
– Mənə yalan danışmışsan! – pıçıldadı.
O izah etməyə çalışdı, amma mən söz demədən çıxdım.
Bir neçə gün sonra, vəkilim satış prosesini dondurdu. Saxtalaşdırılmış sənədlər sübut oldu. Lily həmin həftə ondan ayrıldı.
Eitan yalvardı. Sonra hədələdi. Sonra səssizləşdi. Hər şey kağızla həll olundu, qışqırıqla yox.
Bir neçə həftə sonra Lily ilə görüşdüm — neytral bir qəhvə görüşü. Qəzəb artıq yox idi, yalnız aydınlıq qalmışdı:
– Mən özümü xüsusi sanırdım – dedi.
– Mən də – cavab verdim.
Kilidlərimi dəyişdim. Vərdişlərimi dəyişdim. Öyrəndim ki, özünə inam necə tez yox ola bilər — və dünya dağıldıqda sakitliyin nə qədər güclü ola biləcəyini.
Yalan üzərində həyat quranlara qarşı dürüst olmaq məcburiyyətində deyilik. Amma özümüzə qarşı dürüst olmalıyıq. Bəzən sükut və diqqət, vəziyyət xaotik görünsə belə üstünlük verir.
