Adi bir meşə gəzintisi zamanı qəribə sarı “göbələklər” gördüm — yaxınlaşanda başa düşdüm ki, bunlar heç də göründüyü kimi deyil. Bu, günümü… və məni dəyişdi.
Meşədə gəzintilər artıq mənim üçün gündəlik bir vərdişə çevrilib. Boş vaxtım olanda sadəcə çantamı götürürəm və tanış cığırlarla gedirəm. Bu, mənə rahatlamağa və fikirlərimi toplamağa kömək edir. Amma o bir gəzinti əvvəlkilərdən tamamilə fərqli idi.
O səhər sakit və sərin idi. Meşə yarpaq və nəm torpaq qoxuyurdu, hər şey adi görünürdü… ta ki, birdən qəribə bir şey görəndə.
Cığırın kənarında sarı, yumru obyektlərdən ibarət bir yığın var idi. Torpağın və quru yarpaqların fonunda dərhal nəzərə çarpırdılar.
Əvvəlcə düşündüm ki, bunlar göbələkdir. Qeyri-adi, parlaq rəngli — bəlkə də nadir.
Yaxud kimsə oyuncaqlarını itirib. Saf maraqla yaxınlaşdım.
Amma bir neçə addımdan sonra gördüm ki, onlar tərpənirlər.
Sarı “göbələklər” canlı idi. Və ciyildəyirdilər.
Qarşımda, torpağın üstündə balaca, təzə çıxmış cücələr uzanmışdı. Onlar sıx bir dəstə şəklində yığılmışdılar, soyuqdan titrəyir və sakit, yazıq səslər çıxarırdılar. Bəziləri hələ də yumurtadan tam çıxmamışdı.
Mənzərə o qədər təəccübləndirici idi ki, bir anlıq donub qaldım.
Kimsə onları qəsdən buraya — meşənin ortasına — qoymuşdu.
Tərəddüd etmədən heyvan sığınacağına zəng etdim. Xoşbəxtlikdən, yardım tez gəldi.
Bərabər şəkildə cücələri topladıq, onlara zərər verməməyə çalışaraq. Çoxu hələ sağ idi, ona görə də dərhal müşahidə və müalicə üçün isti yerə aparıldılar.
Sonra sığınacaq işçiləri mənə dedilər ki, balaların çoxu artıq sağalır. Onlar yaxşı əllərə veriləcək — kimsə onlara qayğı göstərəcək.
Bu müdafiəsiz canlıları meşədə atan insanla nə baş verdiyini bilmirəm. Amma bu hadisə mənə göstərdi ki, ilk baxışda önəmsiz görünən bir şey, əslində kimin üçünsə xilasedici ola bilər.
Bəzən adi bir gəzinti insanlığın həqiqi sınağına çevrilə bilər.
